ยว!”
“ฮ่าๆๆๆ”
สายตาของสืออวิ๋นและหูเหวยสอดประสาน ทั้งสองคนระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน
เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนต่างรู้ใจกันและกัน จึงเข้ากันได้ดีอย่างที่สุด
พูดง่ายๆ ก็คือคำเดียวเลย
อวย!
อวยบท ‘ทำนองแห่งสายน้ำ’ ของหลินจือไป๋ให้ขึ้นสวรรค์ไปเลย!
ขอเพียงอวยให้กลอนของหลินจือไป๋บทนี้ไปถึงระดับ ‘ไร้คู่ต่อสู้ในบรรดากลอนเทศกาลไหว้พระจันทร์’ คราวนี้วงการวรรณกรรมฉีโจวก็จะไม่เสียหน้าแล้ว!
ต่อไปเวลาพูดกับภายนอกก็สามารถบอกได้ว่า
ไม่ใช่ว่าฉีโจวของเราไม่เก่งนะ แต่ทวีปไหนมาเจอ ‘ทำนองแห่งสายน้ำ’ ก็ไม่รอดทั้งนั้นแหละ!
แน่นอนว่าเงื่อนไขที่กลยุทธ์นี้จะสำเร็จได้ก็คือ ‘ทำนองแห่งสายน้ำ’ จะต้องเป็นกลอนเทศกาลไหว้พระจันทร์ที่ไร้คู่ต่อสู้จริงๆ!
เอ่อ…
ดูเหมือนจะไม่ต้องอวยเลยแฮะ
เพราะมันคือความจริงอยู่แล้ว
และด้วยการรับส่งกันของหูเหวยและสืออวิ๋น ในที่สุดปัญญาชนในงานก็ตระหนักถึงบางอย่างได้ แต่ละคนต่างพากันประสานมือคารวะหลินจือไป๋
“คุณหลินช่างมีความสามารถยิ่งใหญ่นัก!”
“กลอนบทนี้ ทำให้ผมเลื่อมใสจากใจจริงครับ!”
“นึกไม่ถึงว่าคืนนี้ พวกเราทุกคนจะเป็นเพียงดวงดาวที่เป็นตัวประกอบ มีเพียงคุณหลินเท่านั้นที่เป็นดวงจันทร์เพียงดวงเดียว”
