เทคนิคในการแต่งกลอนกวี กลอนบทนี้กลับประดุจสายน้ำที่ใสสะอาด เข้าถึงขั้นการกลับคืนสู่สามัญ!
เริ่มเรื่องด้วยคำถาม จันทร์กระจ่างมีมาแต่เมื่อไร?
ดูเหมือนธรรมดาสามัญ ทว่าเมื่อประสานกับประโยคถัดมากลับเป็นการเปิดโลกแห่งจินตนาการออกทันที พอกล่าวถึงวังบนสรวงสวรรค์ ก็เหมือนกับลำธารสายเล็กๆ ที่กลายเป็นแม่น้ำเหลืองที่ไหลบ่าในพริบตา จนกระทั่งถึงตอนที่ขี่ลมกลับคืนไป มันก็ได้กลายเป็นมวลน้ำมหาศาลที่ไหลหลากลงสู่ทะเล!
“ถึงขั้นสูงส่งและลึกล้ำแบบนี้…”
เซี่ยซินอี๋พึมพำออกมา บนใบหน้าไม่มีความภาคภูมิใจในฐานะปราชญ์หญิงอันดับหนึ่งแห่งฉีโจวหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความรู้สึกด้อยค่าเข้ามาแทนที่
กลอนของหลินจือไป๋บทนี้ เพียงไม่กี่ประโยคในช่วงครึ่งแรก ก็สามารถรังสรรค์บรรยากาศของวังเซียนที่น่าถวิลหาโดยไม่ติดกลิ่นอายของแดนมนุษย์เลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งที่เขียนใน ‘ทำนองแห่งสายน้ำ’ เหมือนกัน ทว่าราวกับอีกฝ่ายคือเซียนที่ถูกเนรเทศลงมาจากสวรรค์ ส่วนตนเองกลับเป็นเพียงปุถุชนธรรมดา
แสงหิ่งห้อยจะไปสู้แสงจันทร์วันเพ็ญได้อย่างไร
เมื่ออ่านช่วงครึ่งแรกจบ สืออวิ๋นก็หยุดชะงักครู่หนึ่ง เหมือนจะสังเกตปฏิกิริยาของทุกคน
เมื่อเห็นว่าในงานไม่มีใครปริปากเ
