ลินน้อยที่คู่ควรที่สุดจริงๆ”
“นั่นสิครับ”
ซั่งจื้อหรงที่ร่วมเดินทางมากับหลินจือไป๋ตลอดทางจนถึงเรือนธรรมชาติ เลื่อมใสเขาจนแทบจะกราบกรานอยู่แล้ว ในยามนี้จึงประโคมคำอวยสุดตัว
“โดยเฉพาะเรื่องลายพู่กัน อักษรหวัดแกมบรรจงของพี่หลินน่ะ ได้ชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งแห่งบลูสตาร์เลยนะ!”
“ไม่ใช่แค่อักษรหวัดหรอกมั้ง”
เจียงโส่วรั่งเอ่ยบ้าง “ฉันเห็นบทกวีที่พี่หลินเขียนในด่านที่สอง ใช้ตัวอักษรบรรจง ระดับตัวอักษรบรรจงนั่นก็นับว่าเป็นหนึ่งไม่มีสองเหมือนกัน!”
“จะแค่หนึ่งไม่มีสองได้ยังไงกัน?”
จู่ๆ ปัญญาชนรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งก็ลุกขึ้นยืน “ผมว่าวิชาลายพู่กันของคุณหลินน้อย ไม่ว่าจะตัวอักษรแบบไหน ก็คืออันดับหนึ่งในใต้หล้าทั้งนั้น!”
พี่ชายคนนี้ใครกันน่ะ?
ทำไมอวยฉันขนาดนี้?
ขณะที่หลินจือไป๋กำลังสงสัย ปัญญาชนข้างๆ ก็หัวเราะร่า “เหล่าหลิ่ว แผนการของนายมันกระแทกหน้าฉันเข้าอย่างจังเลยนะ ก็แค่นายแย่งต้นฉบับบทกวีด่านที่สองของคุณหลินน้อยไปได้ไม่ใช่เหรอ...”
โอเค
หลินจือไป๋ฟังเข้าใจแล้ว ที่แท้พี่ชายคนนี้ก็แย่งต้นฉบับบทกวีของเขาไปได้นี่เอง
ลองคิดดูก็ใช่ ถ้าไม่อวยว่าลายมือของเขาเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้า ต้นฉบับที่หลินจือไป๋เขียน
