ตอนที่ 441 ภาพวาดพู่กันจีน! (2)
หูเหวยพึมพำ “ยามเมามายมิทราบว่านภาสถิตอยู่ในน้ำ มวลฝันพิสุทธิ์เต็มลำเรือกดทับทางช้างเผือก...”
สืออวิ๋นพึมพำ “ตาเฒ่าหู คุณหลินที่นายเชิญมาคนนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ สองด่านแรกของทั้งสามด่าน เขาเรียกได้ว่าถล่มทั้งงานเลย”
“สองด่านแรก?”
หูเหวยหัวเราะร่า “ความจริงสองด่านแรกยังแค่จิ๊บๆ ฉันเกรงว่าด่านที่สามต่างหาก ถึงจะเป็นตอนที่เขาน่ากลัวที่สุด”
“ทำไมล่ะ?”
“เพราะวิชาลายพู่กันของคุณหลินคนนี้ไร้เทียมทานในใต้หล้า”
“งั้นพวกเราออกไปรับเขาหน่อยไหม?”
“ดี! ออกไปรับหน่อย จะได้ไปชมวิชาลายพู่กันที่ไร้เทียมทานในใต้หล้านั้นด้วยกัน!”
…
เมื่อมาถึงด่านที่สาม หลินจือไป๋หันกลับไปมองแวบหนึ่ง พบว่าข้างกายเหลือเพียงสามทหารเสือเท่านั้น คนอื่นไม่ได้ตามมา
หลินจือไป๋ : “คนอื่นไปไหนหมดแล้วครับ?”
เจียงโส่วรั่ง : “ต่อยกันอยู่ข้างหลังน่ะครับ”
หลินจือไป๋ : “อะไรนะ?”
ซ่งซิ่งเหลียง : “บทกวีที่คุณเพิ่งเขียนเมื่อกี้นี้ พวกเขากำลังแย่งชิงกันอยู่ครับ”
หลินจือไป๋ : “นั่นผมแค่เขียนเล่นๆ เองนะ”
เจียงโส่วรั่ง : “พูดแบบนั้นก็ถูกครับ แต่พวกเขาคิดว่ามันมีค่าแก่การสะสมมาก”
หลินจือไป๋ : “…”
แม้ลายมือของหลินจือไป๋จะสวย
