สามทหารเสือสบตากัน อดไม่ได้ที่จะนึกถึงบทกวีบนเรือบทนั้น
โอรสสวรรค์เรียกหาก็ไม่ขึ้นเรือ ประกาศตัวข้าคือเซียนแห่งสุรา !
หลินจือไป๋ไม่เพียงแต่มีความสามารถล้นเหลือ แต่ในตัวเขายังดูเหมือนจะมีอำนาจบารมีและความโอหังที่มิอาจล่วงเกินได้ซ่อนอยู่
ทั้งที่ดูยโสมาก แต่ก็ยโสจนทำให้คนยอมสยบด้วยความเลื่อมใส !
ทว่าในความเป็นจริง หลินจือไป๋แค่ก็นึกวรรคหลังอย่างอื่นไม่ออกแล้วจริงๆ อันนี้แหละที่เหมาะสมที่สุด ส่วนคนอื่นจะมโนไปถึงไหนเขาก็ขี้เกียจจะไปใส่ใจ
“ยอดเยี่ยม !”
เมื่อทุกคนเข้าใจวรรคหลังของหลินจือไป๋ ต่างก็พากันชื่นชม
จากนั้นทุกคนก็ต่อกลอนคู่ในโจทย์ของตัวเองไป บางคนที่ต่อไม่ได้ก็กัดฟันดื่มเหล้าไปสามจอก หลินจือไป๋หลุดขำออกมา
“จะว่าไปงานกวีนี่ถ้ามีคนตอบโจทย์ไม่ได้ติดต่อกันหลายด้าน ต้องอาศัยการดื่มเหล้าเพื่อให้ผ่านไปได้ พอไปถึงเรือนธรรมชาติสงสัยคงได้เมาจนหลับปุ๋ยแน่ๆ ”
พี่หลินคุณคิดว่าไม่มีเหรอครับ ?
ได้ยินหลินจือไป๋พูดเช่นนั้น เจียงโส่วรังก็กล่าวว่า “ที่ผ่านมาแทบทุกปีจะมีคนตอบโจทย์ได้น้อยจนต้องดื่มเหล้าเยอะเกินไป พอเข้าเรือนธรรมชาติไปแล้วก็เดินโซเซไปทั้งตัว ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อปีก่อนยังมีคนภาพตัดแล้วเมาอาละวาดจนสุดท้ายถูกรปภ. ลากออกไปเลยครับ เพราะงั้นคนที่เข้าเรือนธรรมชาติแล้วยังประคองสติได้อยู่ล้วนเป็นยอดฝีมือทั้งนั้น หรือไม่ก็มีเพื่อนเยอะที่เต็มใจดื่มแทนให้ แน่นอนว่าก็มีข้อยกเว้นบางอย่าง …”
เจียงโส่
