งหมดก็เปลี่ยนเป็นความตกตะลึง !
เพราะในที่สุดหลินจือไป๋ก็เขียนประโยคสุดท้ายของบทกวีบทนี้ลงไป !
ท่ามกลางความเงียบสงัด มีคนค่อยๆ อ่านมันออกมา
“ลมประจิมพัดผิวน้ำตงถิงจนดูชรา เพียงชั่วข้ามคืนผมของท่านเซียงจวินก็ขาวโพลนไปมาก ยามเมามายมิทราบว่านภาสถิตอยู่ในน้ำ มวลฝันพิสุทธิ์เต็มลำเรือกดทับทางช้างเผือก ”
=================