บทที่ 495 แม่สามีโมโหแล้ว
พี่เป้าชี้แจงสาเหตุที่มาเยือน บอกเรื่องนายท่านผู้เฒ่าซุนให้นางทราบ
“ท่านดูสิ เรื่องดีงามเช่นนี้ก็คือข่าวดีชัด ๆ เลยไม่ใช่หรือ คราวก่อนท่านยังกลุ้มใจอยู่เลยว่าพวกเราไม่มีเงินเปิดภัตตาคาร ตอนนี้คนเขามาหาถึงที่แล้ว” เขาพูดพร้อมรอยยิ้มจนจบ ไม่ได้กล่าวถึงเรื่องของตนเองแม้แต่นิดเดียว
เย่อวี๋หรานอึ้งไปเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าพี่เป้าจะมาพูดเรื่องนี้
“นายท่านผู้เฒ่าซุน…” นางเว้นช่วงไปแล้วกล่าวว่า “เขาอยากจับมือทำการค้ากับข้า?”
“ถูกต้อง” พี่เป้าสังเกตว่าสีหน้าของจูต้าเหนียงดูจะไม่ยินดีเหมือนที่เขาคิดไว้ ท่าทางเหมือนมีความในใจ คล้ายกำลังใคร่ครวญสิ่งใดอยู่
“เขาอยากจับมือค้าขายกับข้าโดยตรง หรืออยากร่วมมือกับข้าผ่านพวกท่าน?”
“เรื่องนี้…ไม่ได้พูดถึง”
ความจริงแล้ว พี่เป้าไม่ได้คุยกับอีกฝ่ายถึงขั้นนี้
ตอนที่นายท่านผู้เฒ่าซุนเสนอเรื่องนี้ขึ้นมา ในหัวเขาคิดเพียงว่าตนเองกำลังจะกลายเป็นสะพานที่ถูกรื้อทิ้งหลังจากคนอื่นข้ามแม่น้ำไปแล้ว ยังจะมีแก่ใจมาถามเรื่องนี้อีกได้อย่างไร?
“หมายความว่า เขาไม่ได้บอกว่าจะร่วมมือกับข้าโดยตรง เพียงบอกว่าอยากร่วมค้าขายกับ ‘พวกเรา’ ใช่ไหม?” เย่อวี๋หรานกล่าวเน้นคำว่า ‘พวกเรา’
พี่เป้าเหมือนจะคาดเดาอะไรได้ราง ๆ เขาตอบว่า “คงเป็นเช่นนี้กระมัง จูต้าเหนียงหมายความว่า…”
เย่อวี๋หรานมองอีกฝ่าย กล่าวอย่างเด็ดขาดว่า “ในเมื่อพวกเราร่วมมือกันแล้ว ถ้าเขาอยากเอาด้วย
