ีนี่ก็มาถึงท่อนแร็ปแสนสนุกพอดี
ได้ยิน หลินจือไป๋ หัวเราะร่าพลางตะโกนร้องดังว่า
“นักกินตัวจริง! จิตวิญญาณนักกิน! เหล่านักกินคือยอดคนเหนือคน! นักกินต้องกินข้าวด้วยกะละมัง! นักกินทั้งหลายลุยเลย~”
ร้องมาถึงตรงนี้แม้แต่ หลินจือไป๋ เองก็ยังวรยุทธ์แตก หลุดขำต้องหยุดร้องเพลงในที่สุด
หลังจากที่ทุกคนระงับความตื่นตะลึงได้ ก็พากันหัวเราะจนตัวงอ โลกใบนี้ไม่มีเสี่ยวถวนถวน หลินจือไป๋ จึงใช้เสียงของเย่อิงเลียนแบบบล็อกเกอร์สาวผู้โด่งดังจากเสียงแปลกประหลาดในชาติก่อน ซึ่งผลลัพธ์ออกมาดีมาก!
“เพลงประหลาดชะมัด!”
“หลินจือไป๋ แรงบันดาลใจในการแต่งเพลงของคุณนี่พลุ่งพล่านจริงๆ นะ”
“เพลงนี้ดี! เหมาะกับพวกเราที่เป็นนักกินจริงๆ!”
“สอนฉันสิ!”
“ฉันอยากเรียน!”
“ฉันก็อยากเรียน!”
“เสียงนี้ตลกเป็นบ้าเลย!”
“เย่อิงไม่มีทางร้องเพลงแบบนี้แน่! แต่พอร้องแบบนี้รู้สึกน่ารักเป็นพิเศษไหม?”
“เย่อิง ขอสักรอบสิ!”
ทุกคนพากันเชียร์ เย่อิงกลอกตาหนึ่งที ก่อนจะเลียนแบบเสียงที่ หลินจือไป๋ เพิ่งร้องไปว่า “นักกินตัวจริง! จิตวิญญาณนักกิน! เหล่านักกินคือยอดคนเหนือคน!”
“ว้าว!”
“ไอหยา!”
ทุกคนหัวเราะร่ากว่าเดิม เสียงแอบแบ๊วของเย่อิงช่างน่ารักเกินพิกัดนัก! แม้แต่ หลินจือไป๋ ก็ยังเคลิ้มไปกับความน่ารัก รู้สึกว่าเสียงของเย่อิงมีความยืดหยุ่นสูงมาก
“ทำเสียงสองเป็นไหม?”
“คืออะไรเหรอ?” เย่อิงสีหน้ามึนงง ทุกคนเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เหมือนว่าโลกนี้จะย
