ดงออกมามันไม่ใช่แค่คำว่ามีความสามารถหลากหลายอีกแล้ว! เหตุการณ์ครั้งแล้วครั้งเล่าเหล่านี้ทำให้ หลินจือไป๋ เริ่มมีชื่อเสียงโด่งดังในฉีโจวอย่างมาก ขณะเดียวกันก็ได้รวบรวมกองทัพแฟนคลับของตัวเองได้กลุ่มใหญ่!
และแล้วเช้าวันต่อมา เมื่อตื่นขึ้นการไลฟ์สดก็เริ่มต้นอีกครั้ง
หลินจือไป๋ พบว่าเฮาส์เมตทั้งสามคนออกไปข้างนอกกันแต่เช้าตรู่ แต่บนโต๊ะกลับมีโจ๊กถ้วยหนึ่งถูกครอบไว้ด้วยชามเปล่า ข้างๆ มีกระดาษโน้ตเขียนข้อความว่า
“ในหม้อมีไข่ต้มนะคะ พวกเราไปแบกอิฐแล้ว อาหารเช้าหนึ่งเหรียญดอกท้อค่ะ”
กู่สิงทิ้งโน้ตไว้
หลินจือไป๋ ยิ้มออกมา กินไข่ไปหนึ่งฟอง จากนั้นก็กินโจ๊กอุ่นๆ หนึ่งชาม แล้วออกไปเดินเล่นรอบๆ
พบว่าบรรดาแขกรับเชิญแต่ละกลุ่มส่วนใหญ่กำลังง่วนอยู่กับการช่วยกันสร้างเวทีที่หน้าทางเข้าศูนย์กิจกรรม แต่ละคนเหงื่อไหลไคลย้อย
“อิงอิง เช็ดเหงื่อหน่อย” กู่สิงยื่นกระดาษทิชชูให้เย่อิงหนึ่งแผ่น
“กระดาษทิชชูไม่ค่อยดีหรอก ใช้ทิชชูเปียกสูตรถนอมผิวแบบนี้ดีกว่า” ฉีเทียนเหวินหยิบทิชชูเปียกออกมาหนึ่งซองแล้วยื่นให้เย่อิง
กู่สิงมองฉีเทียนเหวินแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะหันกลับไปมองเย่อิงต่อ แต่เย่อิงกลับไม่รับกระดาษทิชชูที่ทั้งสองคนยื่นให้ หันไปตะโกนเรียกใครบางคนด้วยรอยยิ้ม
“หลินจือไป๋!”
ใบหน้าของกู่สิงและฉีเทียนเหวินพลันหม่นลงทันที หลินจือไป๋ ไม่ได้สังเกตเห็นฉากนี้ พยักหน้าแล้วกล่าวว่า
“พวกคุณทำงานตรงนี้ได้เงินเท่าไหร
