ดี
“เราหากันต่อ”
หลังจากใส่เจี้ยนโสวชิงลงในตะกร้าที่เตรียมมา หลินจือไป๋ ก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า
“ความจริงแล้วในธรรมชาติมีขุมทรัพย์ซ่อนอยู่มากมายครับ สิ่งที่เราต้องการก็คือดวงตาที่สามารถมองเห็นขุมทรัพย์เหล่านั้นได้ อย่างเช่นอันนี้พวกคุณรู้จักไหมครับ?”
หลินจือไป๋ ชี้ไปที่กลุ่มดอกไม้สีเหลืองเล็กๆ ริมทาง
“ใช่ครับ นี่คือแดนดิไลออน แต่ภาษาท้องถิ่นในหลายๆ ที่ชอบเรียกมันว่าโผวโผวติง”
‘ฮ่าๆๆ!’
‘ความลับแตกแล้วสินะ?’
‘แดนดิไลออนใครจะไม่รู้จัก?’
‘เมื่อกี้ฉันโดนเขาสะกดจนอึ้งไปเลยจริงๆ นึกว่าเป็นยอดฝีมือซะอีก นึกไม่ถึงว่าหันมาก็มาอวดแดนดิไลออนซะแล้ว เรื่องนี้ใครไม่รู้บ้าง’
หลินจือไป๋ ไม่เห็นคอมเมนต์ ตอนนี้เขาถือว่าตัวเองกำลังไลฟ์สดนอกสถานที่อยู่
“สรรพคุณของโผวโผวติงมีเยอะมาก แต่เราจะเก็บไปกินกัน วันนี้เจ้านี้ไม่ว่าจะเอาไปลวกแล้วยำ หรือเอาไปผัดเลย รสชาติก็น่าจะดีมากทั้งนั้น นอกจากนี้ยังเอาไปชงชาได้ด้วย ช่วยดับร้อนถอนพิษ ทุกส่วนคือสมบัติล้ำค่าเลย”
‘แดนดิไลออนกินได้เหรอ?’
‘ทุกอย่างกินได้หมดเลยสินะ?’
‘คนชนบทขอยืนยันว่าท่านมหาเศรษฐีพูดไม่ผิด’
‘อื้อ โผวโผวติงเอาไปลวกแล้วยำรสชาติดีจริงๆ นอกจากนี้เอาไปชงชาก็ได้ แค่จัดการนิดหน่อยก็ใช้ได้แล้ว ท่านมหาเศรษฐีพูดไม่ผิด’
หยิบพลั่วเล็กออกมา หลังจาก หลินจือไป๋ ขุดโผวโผวติงจำนวนหนึ่งแล้วก็เอ่ย
“พวกคุณว่าถ้าผัดเจ้านี้ให้อิงอิงกิน จะหลอกเอาเหรียญดอกท้อจากเธอได้กี่เหรียญ?
