มีศักยภาพนี้ และควบคุมง่ายกว่ายัยตัวป่วนอิงอิงเยอะ
“ขอบคุณค่ะพี่ไป๋!”
จูฉู่ถึงกับซึ้งใจ นึกไม่ถึงเลยว่าตัวเองทอดไข่เละขนาดนี้ หลินจือไป๋ยังยอมจ่ายให้ “คุณนี่ก็เป็นคนดีแปลกๆ นะเนี่ย!”
พี่ไป๋?
หลินจือไป๋เกาหัว แต่ไม่ได้สนใจ เธอจะเรียกเขายังไงก็ช่าง พลางลงมือกินโจ๊กกับผักกาดดองต่อ
ผ่านไปครู่หนึ่ง หานเยว่ซวงกับเย่อิงก็ตื่น ทั้งสองคนประหลาดใจมาก
“มีมื้อเช้าด้วย!”
จูฉู่ยิ้มกริ่ม “คนละหนึ่งเหรียญดอกท้อค่ะ”
เย่อิงมองจูฉู่ด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ “เราเป็นเพื่อนรักกันนะ!”
จูฉู่ตัดเยื่อใยทันที “พี่น้องท้องเดียวกันแต่เรื่องเงินต้องชัดเจน”
“เธอนี่ร้ายนัก! อะ เอาไป!”
เย่อิงยอมจำนน เธอควักเงินจ่ายพลางบ่นอุบ “เธอโดนจอมขูดรีดนั่นล้างสมองไปแล้วแน่ๆ!”
“เปล่านะ”
จูฉู่เอ่ยอย่างจริงจัง “พี่ไป๋เป็นคนดีนะ!”
“พี่ไป๋?” หานเยว่ซวงถามอย่างแปลกใจ “จูฉู่ เธอโอเคไหมเนี่ย?”
“ฉันโอเคสุดๆ เลยล่ะ”
จูฉู่นั่งลงอย่างร่าเริง “พี่ไป๋ยังยกไข่ดาวให้ฉันฟองหนึ่งด้วยนะ”
เย่อิงเอ่ยอย่างระอา “นั่นเพราะไข่มันไหม้จนเขาไม่อยากกินต่างหากล่ะ!”
“ไม่เห็นเป็นไรเลย”
จูฉู่กัดกินส่วนที่ไม่ไหม้ พลางรู้สึกว่าหอมกลิ่นไหม้ดีออก
และตอนนี้เอง ก็มีการแจ้งเตือนในกลุ่มใหญ่อีกครั้ง [เก้าโมงตรงจะเริ่มเกม หมาป่ามาแล้ว รอบแรกกลุ่มสีแดงจะเป็นหมาป่า ขอให้ทุกกลุ่มเตรียมตัวให้พร้อม!]
“อีกสักพักจะเริ่มเกมแล้วนะ”
เย่อิงกล่าว “ถึงตอนนั้นพวกเราแยกกันหนีนะ ห้าม
