นั่งลงที่โต๊ะอาหารทันที “ทอดไข่ให้ผมด้วยฟองหนึ่ง ผมซื้อมาเมื่อวาน แล้วก็เอาผักกาดดองตราเสฉวนที่ผมซื้อมาพร้อมกันเมื่อวานออกมาด้วย ผมให้สองเหรียญเลย”
ก็แค่เงินเล็กน้อย
หลินจือไป๋ไม่ได้ใส่ใจอะไร กลับสามารถซื้อบริการจากจูฉู่ได้
จูฉู่ไม่ปฏิเสธ เธอรีบเข้าไปในครัวเพื่อทอดไข่อย่างร่าเริง แต่ไม่นานก็มีเสียงกรีดร้องออกมา
“อา!”
หลินจือไป๋ตกใจสะดุ้งลุกขึ้นไปดู ถึงได้เห็นว่ามือของเธอโดนน้ำมันกระเด็นใส่
เขาเปิดก๊อกน้ำ
หลินจือไป๋บอกว่า “ล้างน้ำเย็นก่อน”
จูฉู่รีบเอามือแช่น้ำเย็น “คุณออกไปรอข้างนอกก่อน ฉันจัดการได้!”
“โอเค”
เมื่อหลินจือไป๋เห็นว่ามือเธอไม่ได้เป็นอะไรมาก จึงกลับไปรอที่ห้องอาหารต่อ
ไม่กี่นาทีต่อมา หลินจือไป๋มองดูไข่ดาวที่ดำปี๋ในจานก็ถอนหายใจ “ไข่ฟองนี้ผมยกให้คุณแล้วกัน ผมกินแค่โจ๊กก็พอ มือคุณไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?”
“ไม่เป็นไรค่ะ แล้วเหรียญดอกท้อ…”
“ยังให้สองเหรียญเหมือนเดิม แต่คราวหน้าถ้าทอดไหม้อีก อย่าหวังจะได้เงินเลย เปลืองวัตถุดิบ วันหลังดูคลิปเรียนวิธีทอดไข่เยอะๆ นะ ผมจะอุดหนุนธุรกิจคุณบ่อยๆ”
เอาเถอะ
เหตุผลหลักคือหลินจือไป๋ไม่อยากทำมื้อเช้าเอง เอาเวลาไปนอนมากๆ ไม่ดีกว่าเหรอ ยังไงแค่เงินเล็กน้อยก็สั่งให้จูฉู่ทำงานได้แล้ว
มื้อเช้าไม่ได้ต้องการฝีมือทำอาหารอะไรมากนัก แค่เรียนรู้นิดหน่อยก็ทำได้แล้ว เขายินดีให้เวลาจูฉู่พัฒนา ถือซะว่าเริ่มปั้นแม่ครัวตัวน้อยจากศูนย์ หลินจือไป๋รู้สึกว่าจูฉู่
