ึ่งลับๆ ล่อๆ กำลังย่องเข้ามา เขาก็คือฉีเทียนเหวิน
หมอนี่ก็ใจกล้าจริงๆ ถึงขนาดกระโดดลงไปซ่อนในถังขยะที่พวกเย่อิงแสนจะรังเกียจ
รอบนี้ฉีเทียนเหวินเองก็เป็นแกะ หลินจือไป๋ไม่ได้กังวลมากนัก แต่ก็ไม่ได้ออกไปทักทาย ตอนนี้เขาซ่อนตัวอยู่หลังสิ่งกีดขวางอย่างเงียบเชียบ
“กรี๊ดดด!”
“ปล่อยฉันไปเถอะ!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นแต่ไกล ดูเหมือนกำลังมีการไล่ล่ากันระหว่างหมาป่ากับแกะ หลินจือไป๋แอบมอง ก็เห็นฉีเจียนเจียกำลังไล่กวดหนิงหลิงจากกลุ่มสีเหลืองอยู่
“หนิงหลิง ตกรอบ!”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากลำโพงขยายเสียงขนาดใหญ่ ให้ความรู้สึกเหมือนลำโพงประจำหมู่บ้านอะไรแบบนั้น ทุกคนต่างก็ได้ยินกันหมด
ที่แท้ก็เป็นความร่วมมือกันระหว่างฉีเจียนเจียและหลี่เซียว จึงจับหนิงหลิงได้สำเร็จ
“คนอื่นไปไหนกันนะ?”
ฉีเจียนเจียและหลี่เซียวเดินมารวมกลุ่มกันเพื่อค้นหาทุกซอกทุกมุม และเหมือนกำลังมุ่งหน้าตรงมายังทิศที่หลินจือไป๋อยู่พอดี
เพื่อนร่วมทีมทั้งสามคนหลบอยู่ข้างหลังหลินจือไป๋ ถ้าสองคนนี้เดินมาวงแตกกระเจิงแน่
สาวๆ กลุ่มสีน้ำเงิน หัวใจเต้นโครมครามขึ้นมาถึงคอ โดยเฉพาะเย่อิงที่ตื่นเต้นจนหายใจถี่ สิ่งที่เธอยอมรับไม่ได้ที่สุดคือการถูกฉีเจียนเจียจับได้!
ทำยังไงดี? หลินจือไป๋จะล่อพวกนั้นไปทางอื่นไหม?
เมื่อเห็นทั้งคู่เดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เด็กสาวที่ซ่อนตัวอยู่ต่างก็ตกใจใบหน้าซีดเผือด! ทำไมหลินจือไป๋ยังไม่ล่อพวกเธอไปอีกเนี่ย!
เวลานี้เอง จู่ๆ ห
