ลินจือไป๋ก็เอ่ยขึ้น “เซียวเซียว เจียนเจีย พวกเธอลองไปดูแถวถังขยะตรงนั้นซิ เมื่อกี้เหมือนฉันเห็นฉีเทียนเหวินอยู่แถวนั้นนะ”
“เหล่าโจว? นายอยู่ไหนน่ะ?”
หลี่เซียวได้ยินเสียงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ที่แปลกคือ เธอได้ยินเสียงของโจวหานจิ้นชัดๆ แต่กลับมองไม่เห็นตัวเขาเลยว่าอยู่ตรงไหน
แต่เธอก็ยังเดินไปทางถังขยะใบนั้นโดยไม่รู้ตัว
ฉีเจียนเจียเองก็ผงะเล็กน้อย เดินไปที่ถังขยะพร้อมกับหลี่เซียวพลางถามว่า “โจวหานจิ้น นายไม่ได้ไปทางตะวันออกหรอกเหรอ?”
“ทางนั้นไม่มีคนเลย ฉันเลยวนกลับมา เมื่อกี้เห็นแกะตัวหนึ่งเหมือนจะหนีไปทางทิศตะวันตกแล้ว ฉันไปตามหาก่อนล่ะ”
“โอเค”
ฉีเจียนเจียและหลี่เซียวเอ่ยรับคำแล้วมุ่งตรงไปที่ถังขยะ แต่ในใจกลับรู้สึกมีบางอย่างผิดปกติ
และวินาทีนี้เอง จู่ๆ เสียงเคลื่อนไหวก็ดังมาจากถังขยะ จากนั้นฉีเทียนเหวินก็กระโดดพรวดออกมา หัวเราะร่าพร้อมกับวิ่งหนีสุดชีวิต
“ฉีเทียนเหวิน!”
“นายกล้าซ่อนในถังขยะจริงๆ เหรอเนี่ย!”
ฉีเจียนเจียและหลี่เซียวรู้สึกเซอร์ไพรส์ ไม่คิดสนใจเรื่องอื่น รีบวิ่งไล่กวดฉีเทียนเหวินทันที
“โจวหานจิ้น ฝากไว้ก่อนเถอะ!”
ฉีเทียนเหวินเองก็ไม่รู้ว่าโจวหานจิ้นแอบเห็นเขาตอนไหน หลังจากทิ้งคำขู่ไว้ก็วิ่งหนีสุดชีวิต เขาเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น เอ่ยอาฆาตในใจว่า ถึงตาตัวเองเป็นหมาป่าเมื่อไหร่ จะตามล่าโจวหานจิ้นให้ได้!
และแล้วคนเหล่านั้นก็วิ่งหายลับตาไป
ด้านหลังของหลินจือไป๋ เย่อิงที่ถูกซ่อน
