แฟร์เลยนะ”
พูดจบ
ฉินเลี่ยนก็เปลี่ยนหัวข้อ “ต้องให้พวกเราเหมาด้วยสิ!”
ทุกคนระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
กู้สิงก้าวออกมาข้างหน้าแล้วพูดว่า “อิงอิง เธอซ่อนยังไม่เนียนพอ ต้องปิดให้มิดชิด ไม่ให้เหลือร่องรอยแม้แต่นิดเดียว ใครมีกาวบ้าง?”
หลินจือไป๋ : “…”
เหี้ยมเกรียมกว่าฉันซะอีก พวกนายกะจะไม่เหลือโอกาสให้อีกสองกลุ่มเลยเหรอ!
ดูท่าทุกคนจะเริ่มตระหนักถึงความสำคัญของเหรียญดอกท้อแล้ว เริ่มใช้สารพัดหนทางโดยไม่สนวิธีเลย
แต่หลินจือไป๋ไม่ได้สนใจงานเก็บขยะเลยสักนิด มันน่าเบื่อเกินไป เขาแค่ต้องการให้เพื่อนร่วมทีมของเขาหาเงินได้เยอะๆ เท่านั้นเอง
แบบนี้จะได้ถอนขนแกะต่อไปได้ยังไงล่ะ
และตอนนี้เอง ทีมงานก็ได้ประกาศข้อความลงในกลุ่มแชทใหญ่
[พรุ่งนี้เช้าพวกเราทุกคนจะได้เล่นเกมกลุ่มกัน ชื่อเกมว่า “หมาป่ามาแล้ว” โดยแต่ละกลุ่มจะมีโอกาสเป็น “หมาป่า” หนึ่งครั้งเพื่อไล่จับสมาชิกกลุ่มอื่น ทุกครั้งที่จับ “แกะ” ได้หนึ่งตัว จะได้รับสามเหรียญดอกท้อ ซึ่งเงินจำนวนนี้จะถูกหักมาจากคนที่ถูกจับนั่นเอง]
อาฮ่า?
หลินจือไป๋ดวงตาเป็นประกาย!
นี่แหละวิธีการหาเงินที่น่าสนใจ!
ดีกว่ามานั่งเก็บขยะอะไรนั่นเป็นร้อยเท่าเลยไม่ใช่เหรอ?
และกลุ่มแชทก็เริ่มครึกครื้นขึ้นมา!
“หมาป่ามาแล้ว?”
“แต่ละกลุ่มมีโอกาสไล่จับหนึ่งครั้งเหรอ?”
“งั้นก็คือเกมซ่อนแอบน่ะสิ?”
“เรื่องนี้ฉันถนัด!”
“เฮะๆ ฉันออกกำลังกายเป็นประจำนะ บอกเลยว่าไม่มีใครจับฉันได้ และก็ไม่มีใคร
