ทบจะไม่ต่างกันเลย
“สุรุ่ยสุร่าย!”
ฉู่ฉู่เริ่มตาแดง พออิ่มหนำแล้วถึงเพิ่งมาเสียดายเหรียญดอกท้อห้าเหรียญของตัวเอง
“ผมยังสุรุ่ยสุร่ายได้มากกว่านี้อีกนะ”
หลินจือไปเอ่ย “ใครก็ได้ไปที่ตู้เย็น หยิบโยเกิร์ตของผมมาให้หน่อย ผมจะให้หนึ่งเหรียญดอกท้อ”
“นายท่านเชิญนั่งให้สบาย บ่าวจะไปเอามาให้เดี๋ยวนี้!”
อูอู่เคลื่อนไหวดุจกระต่าย พุ่งเข้าไปในครัวแล้วหยิบโยเกิร์ตออกมาจากตู้เย็นทันที
“เปิดให้ด้วย หยิบช้อนมาด้วยนะ”
หลินจือไปวางท่าราวกับขาใหญ่ นั่งไขว่ห้าง
“ได้ค่ะ!”
เพื่อเหรียญดอกท้อหนึ่งเหรียญ อูอู่ยอมทำงานไม่เกี่ยงงอน
“โอเค วันหลังมีอะไรผมจะเรียกคุณนะ”
หลินจือไปรู้สึกพอใจ จิบโยเกิร์ตช่วยย่อย พลางคิดว่าจะออกไปเดินเล่นสักหน่อยดีไหม
หานเหยวฉวงกับเย่อิงที่อยู่ข้างๆ ถึงกับอึ้งงัน!
แบบนี้ก็ได้เหรอ?
ตามปกติแล้ว ในฐานะผู้ชายคนเดียวของ “บ้าน” หลังนี้ ไม่ใช่ว่าควรเป็นเสาหลัก คอยปกป้องคุ้มครองสาวๆ หรอกเหรอ?
ทำไมกลายเป็นว่า พวกเราสามคนเป็นบ่าวรับใช้ ที่ต้องคอยปรนนิบัตินายท่านผู้ร่ำรวยอย่างนายกันเนี่ย!
แล้วยัยอูอู่นี่ก็อีกคน!
ไร้ศักดิ์ศรีซะจริง!
เธอก็เป็นถึงดาราแถวหน้าของฉีโจวนะ จะคอยวิ่งวุ่นทำตามคำสั่งหมอนนี่ เพียงเพื่อเหรียญดอกท้อเหรียญเดียวได้ยังไง
เรื่องแบบนี้ วันหลังให้พวกเราทำไม่ดีกว่าเหรอ!?
เอาเถอะ
เย่อิงกับหานเหยวฉวงถึงแม้จะอยากบ่น แต่ลึกๆ ก็แอบตาร้อนอยู่เหมือนกัน ได้แต่โทษตัวเองที่ช้าเกินไปแล้ว!
ยังไง
