แค่หยิบโยเกิร์ตถ้วยเดียว ก็ได้หนึ่งเหรียญดอกท้อ เงินมันหาง่ายขนาดนี้เลยนะ!
หารู้ไม่ว่า ทั้งหมดนี้หลินจือไปวางแผนไว้หมดแล้ว หลินจือไปแยกแยะได้ดี ระหว่างอิ่มมื้อเดียวกับอิ่มทุกมื้อ ถ้าเขาขูดรีดเพื่อนร่วมทีมจนกลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัว วันหลังจะไปถอนขนแกะจากใครล่ะ?
จะสูบน้ำหมดบ่อจับปลาไม่ได้ ต้องให้ผลตอบแทนพวกเธอบ้าง แบบนี้กระแสเงินสดถึงจะหมุนเวียนยังไงล่ะ เหมือนอย่างตอนนี้ ต่างก็มีความสุขไม่ใช่เหรอ?
คิดได้ดังนั้น หลินจือไปจึงหยิบเหรียญดอกท้อหนึ่งเหรียญจากสิบห้าเหรียญที่เพิ่งได้มาส่งให้ อูอู่ พร้อมกับชมว่า “อูอู่นี่ขยันจริงๆ!”
อูอู่ยิ้มจนตาหยี “ต้องการบริการอะไรอีกไหมเจ้าคะ?”
หลินจือไปครุ่นคิด “คุณนวดขาบีบหลังเป็นไหม?”
“…”
นายบ้าไปแล้วเหรอ จะให้ฉันนวดให้เนี่ยนะ!?
อูอู่พยายามระงับความหงุดหงิดแล้วเอ่ยว่า “งั้นพรุ่งนี้ฉันไปเก็บขี้แกะดีกว่าค่ะ”
“งั้นคุณต้องรีบไปหน่อยนะ”
หลินจือไปเตือนด้วยความหวังดี “จากการคาดการณ์ของผม งานนี้คงไม่ต้องการคนเยอะหรอก มากสุดก็รับแค่สองสามคนเท่านั้นแหละ”
“มีเหตุผล”
อูอู่พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง
หลังจากกินโยเกิร์ตหมด ยังเหลือผลไม้บางส่วนที่ยังกินไม่หมด วางทิ้งก็จะไม่สด หลินจือไปจึงเอ่ยว่า
“พวกคุณจะกินไหม? ให้ฟรี”
ยังไม่ทันรอคำตอบ ทั้งสามคนก็ยัดผลไม้เข้าปากไปเรียบร้อย
หลินจือไป : “…”
เขาลุกขึ้นยืน ตั้งใจจะออกไปเดินเล่นรอบๆ เพื่อดูว่าต่อจากนี้จะมีโอกาสหาเงินที่
