นสุดๆ!
แม้จะรู้ว่าจอมขูดรีดที่ชื่อหลินจือไป๋คนนั้น ต้องขูดรีดจากเย่อิงแน่ๆ แต่พอก้มลงมองบะหมี่ในมือตัวเอง ฉีเจียนเจียก็ยินดีโดนขูดรีด!
แต่ยังไม่มีโอกาสเนี่ยสิ
ฟังจากที่อูอู่พูด กับข้าวพวกนี้หลินจือไป๋เป็นคนทำ?
หลินจือไป๋อีกแล้ว!
นี้อีก!?
ตกลงว่าหลินจือไป๋คนนี้มันยังไงกันแน่!
ทักษะขับรถดีก็แล้วไป ทำไมฝีมือทำกับข้าวยังเก่งขนาดนี้อีก!?
ต่อให้เป็นคนที่พอมีพื้นฐานการทำครัวอยู่บ้าง ก็ยังยากจะทำหน้าตาอาหารให้ออกมาดูดีเหมือนที่หลินจือไป๋ทำ!
เจ็บใจชะมัด!
คราวนี้ยัยเด็กนั่นได้ใจอีกแล้ว!
ส่วนแขกรับเชิญกลุ่มอื่นๆ ก็มีความรู้สึกคล้ายๆ กัน ทุกสรรพสิ่งไม่หวั่นความขาดแคลน แต่หวั่นความไม่เท่าเทียม ถ้าเป็นเวลาปกติ ต่อให้ไถไปเจอของอร่อยตอนดึกๆ อย่างมากพวกเขาก็สั่งเดลิเวอรี่มากินแก้อยาก แต่ที่นี่คือภูเขาลี่ชาน!
ทุรกันดารกว่าชนบทแถบชานเมืองเสียอีก!
อย่าว่าแต่เดลิเวอรี่เลย แม้แต่เนื้อพวกเขาก็แทบจะไม่มีปัญญาซื้อ!
ถึงจะพอมีปัญญาซื้อ อย่างพวกหานเหยวฉวงที่ใช้เงินมือเติบ แต่ฝีมือทำกับข้าวของพวกเขาก็มีจำกัด!
แต่กลุ่มสีน้ำเงินดันมีหลินจือไป๋ แค่ดูจากรูปก็รู้แล้วว่าฝีมือทำอาหารไม่ธรรมดา ทำเอามื้อค่ำของทุกคนที่กินเข้าไปจืดชืดไร้รสชาติไปเลย
และทางด้านกลุ่มสีน้ำเงิน
อูอู่มองดูการคร่ำครวญในกลุ่มแชทก็อดหัวเราะไม่ได้
“อิงอิง เธอเล่นปั่นหัวพวกเขาแบบนี้เลยเหรอ”
“ฉันแค่แบ่งปันของอร่อยต่างหากล่ะ!” เย่อิงหัวเราะตัวสั่นริก
