เช่นนี้ จูต้าเหนียงยกให้พวกเขาแล้ว ถ้าเที่ยวไปพูดส่งเดชแล้วมีคนตาร้อน ทำลายการค้าของพวกเขาไปเสีย พวกเขาก็ไม่เหลืออะไรแล้วน่ะสิ
ภรรยาของคนขายเนื้อที่เดิมทียังคิดว่าจะไปโอ้อวดข้างนอกเสียหน่อยชะงักเท้าทันที รีบปฏิเสธทันควัน “ข้าจะทำอย่างนั้นทำไม? ข้าไม่ได้โง่เสียหน่อย รวยอย่างเงียบ ๆ ใคร ๆ ก็ทำแบบนี้ไม่ใช่หรือ? ข้าไม่เอาไปพูดข้างนอกหรอกน่า”
“ทำให้ได้ก็แล้วกัน เจ้าดูหญิงปากสว่างจากหมู่บ้านสกุลจูสิ วัน ๆ เอาแต่พูดจาปากไม่มีหูรูด เกือบถูกจูหย่งหนิงปลดเอาแล้ว เจ้าลองดูเองแล้วกันว่าตอนนี้นางมีชีวิตอย่างไร?” คนขายเนื้อแซ่หลี่จะไม่รู้จักภรรยาของตนเองได้อย่างไร?
ถึงจะไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ แต่เขาก็ยกตัวอย่างหญิงปากสว่างเป็นการส่งสัญญาณเตือนให้นาง
ภรรยาของเขาดีไปเสียทุกอย่าง เสียอย่างเดียวก็คือปากพล่อยเหมือนหญิงปากสว่างไม่มีผิด
ครั้นได้ยินเช่นนั้น ความอยากซุบซิบอวดอ้างกับผู้อื่นของภรรยาคนขายเนื้อก็ดับไปเสียสนิท
เดินทางไปมาเช่นนี้ เมื่อเย่อวี๋หรานเดินทางกลับถึงเรือนสกุลจู ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
จูซื่อถูกหลี่ซื่อไล่ออกมารับมารดา
“ดึกเช่นนี้แล้วท่านแม่ยังไม่กลับมา เจ้าไม่เป็นห่วงเลยหรือ? รีบออกไปเดี๋ยวนี้”
“ได้ ๆๆ ข้าไปเดี๋ยวนี้แหละ”
ตอนที่จูซื่อออกมาก็เรียกจูอู่ไปด้วย
จูต้ามาเห็นพวกเขาสองคนกำลังจะออกไปข้างนอกพอดีจึงถามอย่างสงสัย “พวกเจ้าจะไปไหน?”
“ท่านแม่ไปเรือนคนขายเนื้อแซ่หลี่ไม่ใช่หรือ? หรูตงกังวล
