แล้วกัน ไปตี้แต่งเพลงได้ เชี่ยวชาญการประพันธ์กวีนิพนธ์ แถมยังมีทักษะการเขียนพู่กันระดับสมบูรณ์แบบ แสดงออกถึงความเป็นผู้รอบรู้ในทุกด้าน แม้แต่ฉือตี้ก็ยังถูกวางบทบาทให้เป็นอัจฉริยะที่แต่งเพลงเองร้องเองได้ แล้วทำไมปู่เยโหวจะแสดงออกถึงความเป็นอัจฉริยะมากขึ้นกว่านี้อีกหน่อยไม่ได้?
นักเขียนก็ดี หรือนักวาดการ์ตูนก็ตาม แม้แต่คนเขียนบทก็อยู่ในทิศทางเดียวกัน โดยเนื้อแท้แล้วต่างก็คือการสร้างสรรค์เรื่องราวทั้งนั้นนั่นแหละ
แน่นอนว่าใช้ตัวตน ‘จวินหลิน’ เผยแพร่ One Piece ก็มีความเป็นไปได้ แต่ตัวตนนี้ยังไงก็มีไว้สำหรับรายการวาไรตี้ มากสุดก็แค่ดูแลเรื่องการออกแบบโฆษณาเป็นครั้งคราว แต่ไม่ได้เข้าร่วมการจัดอันดับดารา
เห็นได้ชัดว่าเก็บไว้ให้ ‘ปู่เยโหว’ เผยแพร่จะเหมาะสมกว่า ไม่แน่ว่าอาจจะช่วยส่งให้ปู่เยโหวขึ้นไปแถวหน้าได้ด้วย เพราะหลินจือไป๋ได้ลองประเมินข้อมูลดูคร่าวๆ เมื่อความลับของฉือตี้เปิดเผย ตัวตนของไปตี้และฉือตี้จะรวมกันเป็น ‘หลินจือไป๋ตัวจริง’ เรื่องการพุ่งสู่แถวหน้าไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นปู่เยโหวจะทำยังไง? การบุกเบิกสาขาใหม่น่าจะเป็นทางเลือกที่ไม่เลว
เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินจือไป๋จึงส่งเนื้อหา One Piece ทั้งสามสิบตอนที่ทำเสร็จแล้วไปยังอีเมลของเริ่นเจียซุน พร้อมพูดกับเริ่นเจียซุนในโทรศัพท์ว่า “ส่งมังงะไปให้แล้วนะ”
“ได้รับแล้วครับ!”
อู้ ถึงขนาดทำให้เจ้านายออกปากกำชับด้วยตัวเองแบบนี้ เริ่นเ
