จียซุนอดสงสัยไม่ได้ “นี่เป็นผลงานของอาจารย์ท่านไหนครับ?”
“ปู่เยโหว”
“หา?” เริ่นเจียซุนอึ้งไป “ใช่อาจารย์ปู่เยโหวคนเดียวกับที่ผมรู้จักหรือเปล่าครับ?”
นักเขียนปู่เยโหวคนนั้นนะเหรอ? คนเขียนบทปู่เยโหวคนนั้นนะเหรอ?
หลินจือไป๋ไม่ได้อธิบายอะไรมาก เอ่ยสั่งการว่า “คุณรับผิดชอบงานด้านการประชาสัมพันธ์และการตีพิมพ์มังงะเรื่องนี้ด้วยตัวเองนะ”
วางสายโทรศัพท์ เริ่นเจียซุนยังตกอยู่ในอาการอึ้ง สายตาจ้องเขม็งไปที่ต้นฉบับมังงะที่ชื่อว่า ‘One Piece’ บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ มังงะของปู่เยโหว? ปู่เยโหวในฐานะนักเขียนที่ยอดเยี่ยมและคนเขียนบทที่ประสบความสำเร็จ จะวาดมังงะเป็นได้อย่างไร?
สำนักพิมพ์เสินฮวา แผนกบรรณาธิการมังงะ
“ทุกคน มาดูมังงะเรื่องนี้หน่อย รองประธานส่งมาให้ด้วยตัวเองเลย ให้พวกเราลองประเมินดู”
“รองประธานส่งมาให้เองเลยเหรอ?”
“ขอดูหน่อย”
“โห… เฮ้ย นี่มันลายเส้นอะไรเนี่ย?”
“ฉันทำงานในวงการนี้มาสิบกว่าปี เป็นครั้งแรกเลยที่เห็นผลงานลายเส้นแบบนี้ แปลกเกินไปแล้ว!”
“เวอร์ไปหน่อยนะ!”
“แต่พล็อตเรื่องดูเหมือนจะใช้ได้เลยนะ?”
“การตั้งค่าตัวละครก็น่าสนใจดี มนุษย์ยาง? ผลปีศาจ?”
“นี่คือผลงานของอาจารย์ท่านไหนกันนะ ผลงานที่ท่านรองประธานส่งมาด้วยตัวเองแบบนี้ ต้องไม่ใช่การสร้างสรรค์ของคนไร้ชื่อเสียงเรียงนามแน่ๆ”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เริ่นเจียซุนมาถึง ก็พบว่าแผนกมังงะเงียบกริบ ทุกคนต่างกำลังจดจ่อที่หน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างม
