ีสมาธิ
“อะแฮ่ม” เริ่นเจียซุนส่งเสียงทำลายความเงียบ
เหล่าบรรณาธิการมังงะเงยหน้าขึ้นมอง พลันสะดุ้งโหยง “ท่านรองประธาน!”
“มังงะที่ผมส่งมา พวกคุณดูกันหรือยัง?”
“กำลังดูอยู่ครับ!” หัวหน้าแผนกมังงะกล่าว “มังงะเรื่องนี้ดูเผินๆ ค่อนข้างแปลก ลายเส้นไม่ค่อยตรงกับความงามที่เป็นที่นิยมในตลาดปัจจุบัน แต่พอดูไปสักพักก็จะเริ่มคุ้นชิน ถึงขั้นรู้สึกว่าน่าสนใจมากทีเดียวครับ”
“น่าสนใจมากทีเดียว?” เริ่นเจียซุนกล่าวด้วยสีหน้าประหลาด “คุณแน่ใจนะ?”
หัวหน้าแผนกมังงะมองรองประธานด้วยความแปลกใจ ทำไมถึงรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายดูไม่ค่อยมั่นใจเลยล่ะ?
“ผมมั่นใจในระดับหนึ่งว่าถามังงะเรื่องนี้ออกสู่ตลาด น่าจะมีกลุ่มผู้ติดตามอยู่บ้าง แต่ผลตอบรับที่ชัดเจนจะเป็นยังไงก็ยังพูดยากครับ เพราะไม่เคยมีผลงานสไตล์นี้ปรากฏมาก่อน…”
ชะงักไปครู่หนึ่ง หัวหน้าแผนกมังงะถามต่อว่า “นี่คือผลงานของยอดฝีมือท่านไหนเหรอครับ?”
“เป็นผลงานของยอดฝีมือจริงๆ นั่นแหละ” เริ่นเจียซุนทำสีหน้าที่ประหลาดขึ้นไปอีก “ชื่อเสียงโด่งดังของ ‘ปู่เยโหว’ ทุกท่านคงไม่แปลกหูหรอกนะ?”
“ใครนะ?”
ทุกคนอึ้งไป ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมปฏิกิริยาของรองประธานถึงดูแปลกขนาดนั้น นี่เป็นผลงานการสร้างสรรค์ของอาจารย์ปู่เยโหว… มังงะเนี่ยนะ!?
“คุณแน่ใจนะครับว่าไม่ได้จำผิด?”
“อาจารย์ปู่เยโหวเป็นนักเขียนกับคนเขียนบทไม่ใช่เหรอครับ นิยายและละครของเขาผมชอบมากทุกเรื่องเลย!”
“มังงะเรื่องนี้เป็น
