ลายตัวที่ทำให้คนคาดไม่ถึงจริงๆ เหล่าศิลปินอักษรวิจิตรไม่ว่าจะคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าทำไมต้องลงพู่กันแบบนี้! แต่พอไปตี้เขียนออกมา กลับทำให้เหล่านักอักษรวิจิตรทุกคนกระจ่างแจ้งในทันที!
โดยเฉพาะตัวอักษร ‘จือ’ (之)! ความสนใจของจูเกอชิวเหลียงในตอนนี้แทบจะทั้งหมดอยู่ที่ตัวอักษรนี้ โครงสร้างของตัวอักษรตัวนี้เรียกได้ว่าเป็นจุดที่น่ากลัวที่สุดในผลงานพู่กันบทนี้ของไปตี้เลย เพราะในผลงานชิ้นนี้ ตัวอักษร ‘จือ’ ปรากฏขึ้นถึง 20 ครั้ง!
อักษร ‘จือ’ ทั้ง 20 ตัวนี้ เปรียบเสมือนการร่ายรำที่งดงามจับใจ เพราะตัวอักษรแต่ละตัวมีวิธีการเขียนที่แตกต่างกัน เป็นสัญลักษณ์ของท่วงท่าและความงามที่แตกต่างกัน เช่นในประโยคที่ว่า “ใตฤดูวสันต์” เกือบเหมือนขีดขวาง จุดและขีดขวางเชื่อมโยงกันชัดเจน หักและตวัดเก็บปลายกลมมน ลากเส้นกดลงเก็บปลายพู่กัน การจัดวางช่องว่างสมดุล
หรืออย่าง “ชุมนุมกัน ณ ศาลากล้วยไม้ เขตซานอิน” ขีดขวางละเส้นปัดชายทับซ้อน เกือบเป็นเส้นเดียว เส้นลากขวาตวัดหมุนวนส่งแรงลงน้ำหนักเบาปล่อยปลายพู่กัน จัดวางช่องว่างด้านบนแน่นด้านล่างหลวม อย่าง “แหงนมองจักรวาลไพศาล” การจัดการเส้นขวางและเส้นปัดชายคล้ายคลึงกัน เส้นลากขวากลับเหลี่ยมทื่อ
ตัวอักษรเดียวกันปรากฏยี่สิบครั้ง วิธีการเขียนไม่ซ้ำกันเลยแม้แต่ตัวเดียว! ไปตี้คนนี้ทำได้ยังไง!?
จูเกอชิวเหลียงหน้าซีดเผือด แววตาเหม่อลอย หากใช้คำพูดที่ดูเป็นนามธรรมหน่อยก็คือ ‘จิตวิญญ
