บทที่ 472 คนที่ฉลาดโดยแท้
ไม่ได้มีความรู้สึกว่าบริกรได้เงินน้อยไปสักหน่อย เพราะท้ายที่สุดแล้วพวกเขาก็ไม่ใช่ ‘บริกร’ และพวกเขาจะได้กำไรในภายหลัง
เพียงแต่ตอนนี้ยังเป็นการค้าขนาดเล็ก พวกเขาเองก็ว่าง จึงไม่ได้คิดจะไปจ้างคนนอกให้เปลืองเงินและเลือกที่จะทำกันเอง
เดิมทีก็คิดไม่ถึงว่าจะได้เงิน แต่กลับได้ยินว่าทุกคนจะได้รับเงินกันหมด แม้จะยังไม่ได้พูดถึงว่าเป็นเงินเพียงไม่กี่สิบเหรียญ แต่เจี่ยงโหย่วเซิงและคนอื่นที่ได้ยินก็ล้วนแต่ดีใจแทบตายแล้ว
“เฮอะเฮอะเฮอะเฮอะ…พี่เป้า จูต้าเหนียงคนนี้ใจกว้างเกินไปแล้ว ดูแลพวกเราดีถึงเพียงนี้เชียว”
“ใช่ พี่เป้า พี่จะรังแกจูต้าเหนียงคนนี้ไม่ได้นะขอรับ นางเป็นคนบ้านนอกที่ซื่อตรงถึงเพียงนี้เลย”
“พี่เป้า ต่อไปพวกเราดูแลจูต้าเหนียงให้ดีขึ้นอีกหน่อยเถอะ นางถึงขนาดคิดถึงการเลี้ยงปากท้องพวกเราด้วย”
“ถูกต้อง”
….
แม้ว่าในยามนี้ค่าแรงของทุกคนจะยังน้อย แต่ก็เป็นการรับประกันได้ว่าไม่ว่าที่แผงจะมีกำไรหรือไม่ พวกเขาก็จะยังมีเงินทุกเดือน
ยิ่งไปกว่านั้น หากการค้าเป็นไปได้ด้วยดีก็ยังจะได้ ‘เงินส่วนแบ่งจากการขาย’ อีกด้วย
ตำแหน่งต่างกัน เงินส่วนแบ่งจากการขายก็ไม่เท่ากัน แต่เมื่อการค้าเฟื่องฟูขึ้นก็จะยิ่งได้เงินมากขึ้นอย่างแน่นอน
หากลองคิดดู เงินที่พวกเขาจะได้รับในอนาคตประกอบไปด้วย ส่วนแบ่งกำไร ค่าแรง รวมถึงเงินส่วนแบ่งจากการขาย นี่นับเป็นเงินตั้งเท่าไหร่กัน?
แต่พวกเราลืมคิดไปเส
