ีนี้มันเทศทั้งหมดที่ขายเป็นของบ้านพวกนาง เมื่อถึงปีหน้าที่คนอื่น ๆ ในหมู่บ้านเริ่มเพาะปลูก ถึงครานั้นนางก็สามารถ ‘ซื้อในราคาต่ำ ขายในราคาสูง’ ใช้ส่วนต่างของราคาได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เย่อวี๋หรานไปสำนักศึกษาสกุลเสินเพื่อเยี่ยมจูซาน จูชี ต้าเป่า และเอ้อร์เป่า นางถือเงินจำนวนนี้ไปด้วย หลังจากนั้นก็ไปซื้อของอีกหน่อยและนั่งเกวียนกลับบ้าน
เมื่อถึงบ้าน ฟ้าก็ยังไม่ทันมืด
“ท่านแม่ ท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ?!” หลินซื่อเห็นเย่อวี๋หรานเดินเข้าเรือนมาพร้อมข้าวของถุงเล็กถุงใหญ่ก็รีบเข้าไปช่วยอย่างยินดี
“อา ท่านแม่กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ?” หลี่ซื่อก็วิ่งออกมาจากครัวเช่นกัน “ท่านแม่ให้ข้าช่วยถือนะเจ้าคะ”
หลิ่วซื่อและหลิวซื่อล้วนได้ยินการเคลื่อนไหวจึงออกมาช่วยด้วย
เพียงครู่เดียว ของที่อยู่ในมือของเย่อวี๋หรานก็ถูกแบ่งให้พวกนางทั้งหมด
“แหะแหะ…ท่านแม่ทำไมถึงซื้อของมามากมายเช่นนี้เล่าเจ้าคะ? ได้เงินมาใช่หรือไม่เจ้าคะ?” หลี่ซื่อนั้นเฉียบแหลม หลังจากเอาของเข้าไปเก็บแล้วก็เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเริ่มสอบถามขึ้นมา
“จิ๊จิ๊จิ๊ นอกจากรู้จักการหาเงินแล้วเจ้ายังรู้อะไรอีกบ้าง? ไม่รู้จักเป็นห่วงข้าบ้างเลย อย่างเช่นถามกันสักหน่อยว่าวันนี้ข้าออกไปข้างนอกทั้งวันลำบากหรือไม่เหนื่อยหรือไม่…”
เมื่อเย่อวี๋หรานพูดจบ หลี่ซื่อก็รีบเป็นห่วงขึ้นมาทันที “ข้าสมควรถูกตีนัก ดูสมองข้าสิ เรื่องสำคัญเช่นนั้นกลับลืมไปเสียได้ ท่านแม่เจ้
