“แต่ไหนแต่ไรมาข้าก็ไม่เคยดูแคลนนางอยู่แล้ว” พี่เป้ากล่าว “ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่าเพราะเหตุใดกับผู้หญิงบ้านนอกเช่นนั้นข้าถึงได้สุภาพกับนางนักเล่า? เจ้าคิดว่ามีหญิงบ้านนอกที่ไหนจะกล้าหาญมีความคิดอยากหาเงินอย่างชัดเจน แต่กลับบังคับไม่ให้ลูกชายในบ้านทำการค้า และเอามาให้คนนอกอย่างข้าทำกัน? ความทะเยอะทะยานของนางนั้นมันอยู่สูงกว่านั้น”
ผู้ตรวจสอบบัญชีเฉินพยักหน้า “ใช่แล้ว คนเช่นนี้ต้องผูกมิตรด้วย จะไปทำให้ขุ่นเคืองไม่ได้ หากวันหนึ่งนางได้เป็นมังกรผงาด พวกเราปลาตัวเล็ก ๆ ก็ย่อมได้รับประโยชน์ไปด้วย แม้จะไม่ได้บินขึ้นฟ้าไปด้วย แต่พวกเราก็ไม่ได้ขาดทุนอะไรนะขอรับ”
“อืม”
…..
เมื่อเย่อวี๋หรานแยกตัวจากพี่เป้า ในมือก็มีเงินหลายร้อยเหรียญ แม้ว่ากำไรจะไม่มากเพราะส่วนใหญ่เป็น ‘เงินต้นทุน’ ของวัตถุดิบ แต่นางก็รู้สึกพึงพอใจ
ตราบใดที่การค้ายังดำเนินต่อไปได้นานพอ แม้จะเป็นเพียง ‘เงินต้นทุน’ นี้ในปีต่อ ๆ ไปก็จะสามารถทำเงินให้นางได้มากมาย
นางคิดคำนวณ ‘ค่าแรงงาน’ เข้าไปด้วย นอกจากเหตุผลที่พวกพี่เป้าคาดเดาแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสิ่งนี้ไม่ว่าหลังจากนี้กำไรจะมากหรือไม่ แต่ตราบใดที่ทุกคนล้วนมีเงินใช้ การค้าก็จะยั่งยืน
ถ้าการค้ายั่งยืน นางก็จะสามารถหาเงินได้จาก ‘เงินต้นทุน’ ส่วนนี้
มันเทศขายในราคาเดียวกับท้องตลาดซึ่งยังไม่คงที่ สิ่งที่ได้จากพี่เป้าคือ ‘การรักษาความสมดุลของตลาด’ นี่ก็เป็นข้อหนึ่ง
ส่วนอีกข้อคือป
