งพวกเขาก็จะยิ่งได้ผลดีเท่านั้น
พิธีกรโนเนมอย่างหวงลี่ก็เหมือนเป็นแค่เครื่องมือของวงการพิธีกรเท่านั้น ไม่สามารถดึงดูดความสนใจจากผู้ชมได้เลย
ถึงแม้จะอ่านโฆษณาของแบรนด์ใหญ่ต่างๆ ไปก็ได้ผลจำกัดมาก ผู้ชมทั้งหมดนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว
เจียงเฉิงซึ่งมองดูจอภาพอยู่ด้านหลังเวทีก็เอ่ยขึ้นว่า “น่าจะเริ่มได้แล้วละ”
“อืม”
ผู้กำกับหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา “ทุกแผนกโปรดทราบ นับถอยหลังหนึ่งนาที พิธีกรควบคุมเวทีไว้ก่อน!”
บนเวที หวงลี่พิธีกรได้รับข้อความผ่านหูฟังจึงกล่าวขึ้นว่า
“รายการของเราจะเริ่มในอีกหนึ่งนาทีครับ สิ่งแรกที่เราจะนำเสนอในวันนี้คือการแสดงเปิดตัวของรายการ
ซึ่งเป็นเพลง ‘วีรบุรุษแท้จริง’ ที่อาจารย์ไปตี้เป็นผู้ประพันธ์เนื้อร้องและทำนองครับ!”
ในที่สุดหนึ่งนาทีก็ผ่านไป หวงลี่หันหลังเปิดทางให้เวที แสงไฟสว่างวาบฉับพลันราวกับดอกไม้ไฟเบ่งบาน เสียงดนตรีก็ดังขึ้นตามมา
จากนั้นร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนเวทีผ่านลิฟต์ยกตัว! นั่นคือจางซีหยาง!
จางซีหยางถือไมโครโฟนไว้ในมือ เสียงร้องมั่นคง “ในหัวใจของฉันเคยมีความใฝ่ฝันหนึ่ง ให้เสียงเพลงลบความปวดร้าวทั้งหมดของเธอ…”
ทันใดนั้นเสียงที่สองก็ดังขึ้นเป็นเสียงของผู้หญิง “ดวงดาวพรั่งพราว ผู้ใดคือวีรบุรุษจริงแท้ ผู้คนธรรมดากลับทำให้ฉันซาบซึ้งยิ่งกว่า…”
เมื่อสิ้นเสียงร้อง ฉินเลี่ยนก็ปรากฏตัวบนเวที ยิ้มและโบกมือทักทายผู้ชม หนึ่งประโยคหนึ่งท่วงท่าแสดงให้เห็นถึงลีลาของราช
