้ก็คงร้อนใจ อยากให้หลินจือไป๋แพ้บ้างสักครั้ง
แต่หลินจือไป๋เพียงเอ่ยเรียบๆ ว่า
“หัวใจเดียวดายกล้าก้าวสู่ประตูหมื่นบ้านแสนเรือนทั่วทศทิศ!”
อย่ามองว่าโคลงคู่นี้ดูยิ่งใหญ่โอ่อ่าเลย แท้จริงแล้วปริศนาของมันก็แค่ ‘กระติกน้ำร้อน’ เท่านั้นเอง
แม้รอบนี้ผู้ชมจะไม่เข้าใจนัก แต่พอกรรมการอธิบาย ทุกคนจึงได้รู้ถึงเล่ห์กลในนั้น
“วีรบุรุษย่อมปรากฏในวัยเยาว์!”
ปรมาจารย์โคลงคู่ท่านนั้นยกนิ้วให้เลย
ท้ายที่สุด…
ก็ถึงตาของโจวไท่ออกโจทย์แล้ว!
โจวไท่มองตารางคะแนน ก็รู้ดีว่าตนเองหมดโอกาสชนะแล้ว การแข่งครั้งนี้ชะตากำหนดให้ได้เพียงรองแชมป์ เว้นเสียแต่โคลงต้นที่หลินจือไป๋ออกมาจะถูกทุกคนไขออกได้!
จะเป็นไปได้หรือ?
โจวไท่ถอนหายใจ รู้ว่าความเป็นไปได้นั้นริบหรี่ งั้นตนก็ไม่จำเป็นต้องดิ้นรนอะไรอีกแล้ว จึงค้อมมือให้หลินจือไป๋แล้วกล่าวว่า
“สายน้ำเขียวใสไร้กังวล เพียงสายลมพัดจึงเกิดระลอก”
หลินจือไป๋ตอบกลับด้วยมารยาท “ขุนเขาเขียวหาได้แก่…แต่หิมะโปรยจนยอดขาว”
ไม่ใช่กลอนกลหรือกลอนกับดักอะไร โคลงต้นนี้เปี่ยมด้วยความหมายที่งดงามยิ่ง
โคลงรองที่หลินจือไป๋ให้มาก็ซาบซึ้งไม่แพ้กัน กระทั่งโคลงต้นและรองประสานความงามเป็นหนึ่งเดียว!
อ่านหนึ่งคร
