ั้งสัมผัสถึงความคล้องจอง อ่านอีกครั้งเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งกวี ยิ่งพินิจยิ่งเกิดภาพพจน์นับหมื่นพัน แฝงปรัชญาแห่งชีวิตลึกซึ้ง!
ดวงตาโจวไท่พลันเปล่งประกายสว่างวาบ!
การแข่งขันครั้งนี้ ตนอาจจะแพ้ แต่โคลงรองที่หลินจือไป๋มอบให้มา…
ในความหมายหนึ่ง ตนก็เหมือนได้ชนะแล้ว!
เพราะโจวไท่มั่นใจเต็มที่ว่าโคลงคู่นี้จะถูกผู้คนสืบสานเล่าขานไปทั่วหล้า!
เจ้าหนุ่มน้อยคนนี้…
ทำให้ตนประสบความสำเร็จได้ขนาดนี้!
“เข้าคู่งดงาม!”
ปรมาจารย์โคลงคู่อีกสี่ท่านก็ถูกพิชิตเช่นกัน!
ผู้ชมทั้งงานถึงกับระเบิดเสียงปรบมือกึกก้องราวกับเสียงฟ้าผ่า!
“แข็งแกร่ง!”
“แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”
“ช่างเป็นโคลงคู่ที่งดงามเหลือเกิน!”
“สายน้ำเขียวใสไร้กังวล เพียงสายลมพัดจึงเกิดระลอก…ขุนเขาเขียวหาได้แก่ แต่หิมะโปรยจนยอดขาว ช่างงดงามเหลือเกิน!”
“ไป๋ตี้ได้คะแนนนี้น่าจะชนะแล้วใช่ไหม?”
“น่าจะใกล้แล้วล่ะ…”
“ความเป็นไปได้เดียวที่ไป๋ตี้จะพลาด คือโคลงต้นถูกทุกคนแก้ออก!”
“คงไม่พลาดหรอกมั้ง?”
“โอกาสไม่น่าสูง ไป๋ตี้ต่อโคลงเก่งขนาดนี้ ระดับการออกโจทย์ก็คงไม่ด้อยแน่”
แต่คำพูดนี้เป็นความคิดของคนนอกวงการ
ต่อโคลงเก่งแล้วใช่ว่าจะออกโคลงได้เก่งเสมอไป
เพราะการออกโคลงต้นก็ยาก
