งาของอีกฝ่ายตลอด!
และความรู้สึกนี้ก็ยิ่งทวีความชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ!
เพราะเมื่อออกโคลงต้นอีกหลายบท หลินจือไป๋ก็ตอบเป็นคนแรกทุกครั้ง แถมโคลงรองยังมีคุณภาพสูงกว่าคนอื่นเสมอ!
หลังจากต่อเนื่องสิบบท หลินจือไป๋กวาดไปห้าสิบคะแนน ขึ้นเป็นอันดับหนึ่ง!
โจวไท่ก็ห้าสิบคะแนนเท่ากัน เป็นอันดับหนึ่งร่วมกับหลินจือไป๋
แต่ทุกคนก็รู้ดีแก่ใจว่า ถ้านับทั้งความเร็วและคุณภาพของการเข้าคู่โคลงต้นรอง โจวไท่ควรจัดเป็นอันดับสอง…
ถัดไปก็คือปรมาจารย์โคลงคู่อีกสี่ท่าน จากนั้นถึงเป็นเจียงเทาและบรรดานักศึกษาที่เข้ารอบชิง
ด้านล่างเวทีผู้ชมในงานแทบจะร้องโวยวาย!
“ต่อได้แล้ว!”
“ต่อได้อีกแล้ว!”
“ไปตี้โหดสุดๆ!”
“โคลงต้นพวกนี้ระดับความยากไม่ธรรมดาเลย แต่ไปตี้ตอบได้เร็วเกือบทุกครั้ง!”
“มีแค่ข้อแรกที่ไปตี้ช้ากว่าโจวไท่หนึ่งก้าว แต่ถึงจะช้ากว่า กลอนของไปตี้ก็ดีกว่า!”
“เวอร์เกินไปแล้ว!”
“เขาลื่นไหลไม่สะดุดเลยสักนิด!”
“เจ๋งสุดๆ!”
“ฮ่าๆๆๆ ปรมาจารย์โคลงคู่ทั้งห้าถูกกดไว้หมดเลย มีแค่โจวไท่คนเดียวที่พอประมือกับไปตี้ได้!”
“ทำไมฉันรู้สึกว่าโจวไท่เองก็เริ่มจะรับมือไม่ไหวแล้ว?”
ผู้ชมในงานทั้งตื่นเต้นทั้งตะลึง
ตื่นเต้นที่หลินจือไป๋โชว์ฟอร์มดุดันเกินไป เชิดหน้าชูตาให้วิทยาลัยศิลปะฉินโจวได้อย่างดี
แล้วก็ตะลึงในความดุดันของหลินจือไป๋เช่นเดียวกัน เขายังเป็นหนุ่มอายุน้อยแต่กลับกดปรมาจารย์โคลงคู่ทั้งห้าไว้ได้อยู่หมัด!
ปรมาจารย์คืออะไร?
ปรมา
