สะใจล้วนๆ ถ้าอยากได้เนื้อหาสาระก็ไปอ่านเรื่องอื่นสิ ยังไงฉันก็ชอบ อ่านละครไอดอลกับละครน้ำเน่าอะไรพวกนั้นก็ไม่เห็นจะมีสาระ คนดูชอบก็พอแล้ว นายชอบอย่างอื่นก็ไปอ่านอย่างอื่นสิ ไม่ใช่ว่าไม่มีทางเลือกสักหน่อย’
คนส่วนใหญ่ต่างก็รีวิวในแง่ดี! เฉินหย่งเห็นด้วยกับคำชมเหล่านี้มากๆ!
เขาชอบสไตล์การเขียนที่มีชั้นเชิงของปู่เยโหว อย่างเช่นการหักมุมท้ายเรื่องของ ‘เจตนาเลือด’ ที่ทำเอาขนหัวลุกซู่ แต่ขณะเดียวกันเฉินหย่งก็รู้สึกว่านิยายเรื่องนี้มันถูกจริตเขาเหลือเกิน…
พูดง่ายๆ ก็คือ ถ้านิยายของปู่เยโหวคือเมนูที่ปรุงอย่างประณีตจากเชฟโรงแรมห้าดาวที่ทำให้รสชาติตราตรึงติดปลายลิ้นเช่นนั้น ‘การกลับมาของเทพสงคราม’ ก็เป็นหม่าล่าถังห้าหยวนรสเผ็ดหอมเข้มข้น คุณพูดได้ว่ามันราคาถูกแต่ก็อร่อยโดนใจคนเช่นเดียวกัน!
แล้วไง? แค่เคยกินอาหารหรูหราแล้วจะกินปิ้งย่างข้างทางไม่ได้เลยหรือไง?
แม้อ่านนิยายเรื่องใหม่ของปู่เยโหวต่อแล้วกัน เฉินหย่งคิดแบบนี้ แต่มือที่เลื่อนเมาส์กลับชะงักอีกครั้ง เพราะมีหนังสืออีกเรื่องที่ดึงดูดสายตา เรื่องนี้ชื่อ ‘จอมเวทเจ้าสำราญ’
คำโปรย:
[ข้ามมิติมายังต่างโลกพร้อมแหวนมิติ แหวนวงนี้กักเก็บสิ่งของสารพัดจากโลกบลูสตาร์ กินลูกพีชหนึ่งคำพลังเพิ่มมหาศาล ขว้างมันเทศหนึ่งลูกระเบิดสนั่น ส้มหนึ่งคำรักษาบาดแผลฉกรรจ์…]
ยังไงคำโปรยก็เน้นจินตนาการเวอร์วังไปเรื่อยอยู่แล้ว เฉินหย่งก็เคยอ่านนิยายแฟนตาซีมาหลายเรื่อง แ
