ตลอดเวลา ถ้าไม่ได้กินเขาจะรู้สึกอึดอัด ปล่อยให้เขากินเถอะ”
เฝ่ยไป๋ลู่มองแขนขาที่เรียวบางของหลิ่วจิน จากนั้นจึงหันมองแผลใบหน้าที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ก่อนจะส่ายหัว
“ถ้าเขากินอีก เขาจะตาย”
แผลใบหน้าเกิดขึ้นบนศีรษะ มันได้สร้างภาพลวงตาสะกดจิตหลิ่วจิน ทำให้เขารู้สึกหิวและต้องกินไปเรื่อย ๆ เพื่อที่มันจะได้อาศัย ดูดกลืนชีวิตของเขา
ด้วยเหตุนี้ หลิ่วจินอาจพบความตายได้สองรูปแบบ
หนึ่งคือกลั้นใจตาย
สองคือ ถูกแผลใบหน้ามนุษย์ยึดร่าง
เฟิงกู่เซียงทนฟังคำว่า ‘ตาย’ ไม่ได้ พลันรู้สึกเวียนหัวขึ้นมา หล่อนสัมผัสได้ราง ๆ ว่าศีรษะซีกซ้ายของลูกชายมีบางอย่างผิดปกติที่ต้องกำจัด แต่ก็ยังไม่อยากจะเชื่ออยู่ดี
“นี่ไม่ใช่ตัวอ่อนปรสิตหรอกเหรอ? คนอื่น ๆ ที่มีแผลใบหน้าก็อยู่ดีมีสุขกัน แล้วลูกฉันจะตายได้ยังไงกัน?”
หลิ่วหลีหมิงคอยปลอบโยนเฟิงกู่เซียง ตอนนี้เขาทำได้เพียงเชื่อใจเฝ่ยไป๋ลู่เท่านั้น
“เขาจะไม่ตาย ถ้าฉันยังอยู่ที่นี่” เฝ่ยไป๋ลู่หยิบยันต์ออกมาแปะไว้บนหน้าผากของหลิ่วจิน
สีหน้าของหลิ่วจินซีดลง เขากุมท้องและอาเจียนออกมาทันที
อาหารที่ยังไม่ได้ย่อยถูกคายออกมาเลอะพื้น และปริมาณของอาเจียนก็น่าตกใจมาก เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ปริมาณอาหารปกติสำหรับเด็ก
ตอนนั้นเอง แผลใบหน้าก็ทำท่าจะอาเจียน มันยื่นลิ้นแดงออกมาจากปาก น้ำลายไหลย้อย จ้องมองเฝ่ยไป๋ลู่ด้วยท่าทางไม่พอใจ
ขณะนี้พลังหยินพลันล้นทะลักออกมา ทำให้หลิ่วหลีหมิงกับเฟิงกู่เซี
