กนั้น…
จากนั้นพอตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงในเรือนแม่ม่ายฉิน
แน่นอนว่าตอนเขาฟื้นขึ้นมาก็ไม่เห็นแม่ม่ายฉิน
กลับเป็นนางที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวแล้วเดินเข้ามาในห้อง ยังยิ้มกล่าวว่าเขาคออ่อนเกินไปแล้ว แค่ไม่กี่จอกก็ล้มพับไปเสียได้
แต่ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด เพียงได้ยินว่าแม่ม่ายฉินตั้งครรภ์ เขาก็คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ผีสางจึงทราบว่าช่วงที่เขาเมามายไปนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง?!
หากแม่ม่ายฉินโยนความผิดให้เขา ต่อให้เขามีร้อยปากก็ยากจะอธิบาย
ไม่อาจโทษที่เพียงจูเหล่าโถวนึกถึงเรื่องนี้ ปฏิกิริยาแรกก็คือปัดความรับผิดชอบ แต่เป็นเพราะเขากลัวหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ในเรือนมากจริง ๆ ต่อให้ในสมองมีความคิดเลอะเลือนอยู่บ้าง เขาก็ไม่กล้าลงมือทำจริง ๆ เด็ดขาด
เว้นเสียแต่เขาจะเมาไม่รู้เรื่อง บางที…
จูเหล่าโถวมีสีหน้าปั้นยาก “เข้าใจอะไรผิดไปหรือไม่? เป็นไปได้อย่างไร? ข้าไม่ได้ไปหานางมาสักพักแล้วนะ…”
ยิ่งพูดก็ยิ่งขาดความมั่นใจ กลับยิ่งร้อนตัวกว่าเดิม
“พวกเจ้าไม่ได้นอนด้วยกัน?” คนผู้นั้นยังถามด้วยสีหน้าสงสัย “แม่ม่ายฉินเป็นคนพูดเองเลยนะ เมียเจ้าเดือดดาลยกใหญ่ แทบจะชักมีดออกมาอยู่รอมร่อ”
“ชัก ชักมีดด้วย?! แม่ม่ายฉินเล่า? นางเป็นอย่างไรบ้าง?” เพียงนึกถึงเรื่องวุ่นวายที่เรือนตัวเอง จูเหล่าโถวก็อยากกลับหันหลังวิ่งหนีท่าเดียว
กลับไปยามนี้ มิเท่ากับว่ากลับไปตายหรอกหรือ?
คนผู้นั้นสังเกตสีหน้าจูเหล่าโถวก็กล่าวว่า
