หน่อย!
เขาชอบแนวประหลาดลี้ลับพวกนี้จากใจจริงเลยสินะ!
แต่เพราะเห็นแก่ ‘บทกวีแห่งแสงตะวัน’ ตํานียังคงขมวดคิ้ว เปิดนิตยสารอ่านต่อจากเนื้อหาก่อนหน้านี้
ในเรื่องราว ฉันขึ้นชั้นมัธยมต้นแล้ว แต่ฉันยังคงจำสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นได้อย่างชัดเจน
ฉันเคยเล่าเรื่องราวแปลกประหลาดของตัวเองให้หลายๆ คนฟัง บางครั้งฉันก็ถามพวกเขาว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนั้น แต่ไม่มีใครสามารถให้คำตอบฉันได้เลย
แล้วจู่ๆ ฉันก็นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันรุ่งขึ้นหลังจากที่พ่อหายไป
วันนั้นเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส แม่พาฉันไปยังที่แห่งหนึ่ง ที่มีหนังสือภาพและของเล่นมากมาย ที่นั่นเต็มไปด้วยเด็กๆ ที่อายุไล่เลี่ยกับฉัน บางคนกอดตุ๊กตา บางคนกำลังต่อบล็อกไม้
หลังจากที่ฉันเล่นของเล่นไปได้สักพัก แม่ก็พาฉันเข้าไปในห้องของผู้ชายคนหนึ่ง
ผู้ชายคนนั้นถามฉันเกี่ยวกับเรื่องของพ่อ ฉันจึงอธิบายให้เขาฟังว่า พ่อของฉันเสียชีวิตไปแล้วในอุบัติเหตุรถไฟ
“แล้วคนที่อยู่ข้างหลังหนูคือใครละ?”
คนคนนั้นมีสีหน้าฉงนงุนงง สายตาจ้องมองไปที่ด้านหลังของฉัน
ฉันหันกลับไปมองก็ไม่มีใครอยู่เลย มีเพียงแม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉัน
“ไม่เห็นมีใครเลย”
สีหน้าของฉันสับสนกว่าอีกฝ่ายเสียอีก
“ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะมองไม่เห็นพ่อของเขาแล้ว”
แม่พูดทั้งน้ำตากับชายคนนั้นว่า
“เขาได้ยินแต่เสียงฉัน แต่กลับไม่ได้ยินเสียงพ่อของเขาเลย เวลาที่พ่อของเขาบีบมือหรือลูบหัว เขาก็ไม่รู้สึกอะไรเลย ถ้าฝ
