บทที่ 419 ทิ้งลูกแล้วหนีไป
พวกเขาเข้าใจเสียทีว่าเพราะเหตุใดหลังจากที่เย่อวี๋หรานสร้างเรือนหลังใหม่แล้วก็ไม่ยอมให้ลูกชายและลูกสะใภ้ย้ายเข้าไปอยู่ด้วยโดยเด็ดขาด แต่กลับมีเพียงจูปาเม่ยและหลานชายรุ่นเยาว์ที่ได้ย้ายเข้าไปอยู่ด้วย
เห็นได้ชัดว่าวางแผนมาแต่แรกแล้ว
ทุกคนต่างคิดคำนวณอยู่ในใจ
จูเหล่าโถว “…”
เรื่องเงินนี้ครอบครัวลูกชายแต่ละคนล้วนหากันเอง แล้วเขาเล่าจะทำอย่างไร?
เขาแก่แล้ว ในอนาคตคงทำงานไม่ไหว
เย่อวี๋หรานกุม ‘ส่วนกลาง’ เอาไว้ได้ จูเหล่าโถวยิ่งขาดความมั่นใจกว่าเดิม เพราะเขาทราบชัดว่าเมื่อไปอยู่ในมือของภรรยาแล้ว ยังจะมีส่วนของเขาอีกหรือ?
ถึงตอนนั้นเขายังจะเป็นหัวหน้าครอบครัวอยู่ได้อย่างไร?
“เมียเฒ่า เรื่องนี้…เกรงว่าไม่ค่อยดีกระมัง?” จูเหล่าโถวพยายามเรียบเรียงคำพูดอยู่ในหัว ต้องการจะขัดขวางเรื่องนี้ “ครอบครัวไหนทำกันแบบนี้บ้าง? ถ้าเรื่องนี้ลือกันออกไป สกุลจูคงขายหน้ากันหมดพอดี”
เย่อวี๋หรานสังเกตสีหน้าของพวกเขาทุกคน แล้วหันไปหาจูเหล่าโถว นางกล่าวโดยปราศจากความหวั่นไหว “สกุลจูเคยมีหน้ามีตาด้วยหรือ?”
จูเหล่าโถวตะลึง “สกุลจูเคยไม่มีหน้ามีตาตอนไหนกัน?”
เย่อวี๋หรานกล่าวนิ่ง ๆ ว่า “ปีนั้นที่ข้าแต่งกับเจ้าแล้วยืนกรานจะแยกเรือนจากพ่อแม่เจ้าให้ได้ ตอนนั้นทุกคนพูดอะไรกันบ้าง?”
จูเหล่าโถวสะอึก
“ตอนนั้นข้ายังไม่กลัว ตอนนี้ข้าเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ในครอบครัวแล้ว ข้ายังจะกลัวอีกหรือ?” เย่อวี๋หรานกล