่าว “ข้าเลี้ยงลูกหลายคนจนโตมาได้ แต่ละคนยังสร้างเรือนหลังใหม่และซื้อที่นาของตัวเองได้อีก ทุกคนล้วนเก่งกาจมีความสามารถ เรื่องนี้ถ้าลือออกไป พวกเขาก็มีแต่จะอิจฉา อีกอย่าง หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างข้าเป็นใคร ในหมู่บ้านละแวกนี้มีใครไม่รู้จักบ้าง ผู้ใดยังจะกล้ามาว่าข้า?”
คราวนี้จูเหล่าโถวพูดอะไรต่อไม่ได้แล้ว
ภรรยาของเขากล้าอาละวาดในปีนั้น พอแก่ตัวแล้ว ยังจะกลัวเสียหน้าอีกหรือ?
คิดมากไปแล้ว
“ข้ารู้ว่าเจ้ากังวลเรื่องอะไร เจ้ากลัวว่าถ้าพวกเขาออกไปอยู่กันเองหมดแล้ว พอข้ากับเจ้าแก่ตัวไปอาจไม่มีใครมาดูแลกระมัง?” เย่อวี๋หรานมีสีหน้าประมาณว่า ‘ข้าดูออกมาแต่แรกแล้ว’ นางกล่าวว่า “เรื่องนี้เจ้าวางใจได้ ครอบครัวลูกชายต่างฝ่ายต่างหาเงิน ข้าไม่ยุ่ง แต่ของที่ควรส่งให้ส่วนกลาง ใครกล้าขาดไปแม้แต่อีแปะเดียว ข้าก็จะทุบหม้อข้าวของคนผู้นั้น”
“ท่านแม่ จะเป็นไปได้อย่างไรขอรับ?” จูซื่อได้ยินดังนั้นก็รีบพูดขึ้นทันที “อย่าว่าแต่ตอนนี้ยังไม่แยกเรือนออกไป ต่อให้ได้แยกเรือนออกไปแล้วจริง ๆ พวกข้าก็ไม่มีทางฮุบของส่วนกลางเอาไว้อยู่แล้ว”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านสบายใจได้ กฎเกณฑ์ที่พึงมีถึงอย่างไรก็ต้องรักษาเอาไว้ พวกข้าไม่ละเมิดกฎแน่นอน” หลี่ซื่อนั้นยากที่จะระงับความฮึกเหิม นางกล่าวว่า “อีกอย่าง นี่ก็ยังไม่ใช่เรื่องของตอนนี้เสียหน่อย ต้องรอหลังจากนี้ไปอีก…ตอนนี้พวกข้ามีเงินอยู่เท่าไหร่กัน ยังอีกนานกว่าจะได้
