ับมาก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากคนทั้งครอบครัว กระทั่งจูเหล่าโถวก็ยังยินดีอยู่หลายส่วน
เพราะเขามักจะนำข่าวดีมาด้วย เป็นต้นว่าจูชีได้เรียนรู้อะไรไปบ้าง อาจารย์ชมเขาว่าอย่างไร ต้าเป่าและเอ้อร์เป่าได้เรียนรู้อะไรจากจูชี พวกเด็ก ๆ โตขึ้นเท่าไหร่แล้ว…
“ท่านลุง…” ซานเป่าและซื่อเป่าก็ยินดีปรีดาเช่นกัน เพราะพวกเขาจำได้ว่าทุกครั้งที่ท่านลุงกลับมา พวกเขาก็มักจะได้รับของกินอร่อย ๆ ไปเสียทุกครา
จูซานใช้เงินที่เขาได้มาจากการไปใช้แรงงานในยามว่างหรือหารายได้ด้วยวิธีอื่นไปซื้อของกินเหล่านี้ ถึงจะไม่ได้มากมาย แต่ก็มีคุณค่าความหมาย สามารถซื้อของกินเล่นมาฝากครอบครัวได้ก็เป็นเรื่องดีเช่นกัน
ขนมหวานและถังหูลู่หนึ่งไม้ชุดละไม่กี่เหรียญ ของพวกนี้สามารถทำให้เด็ก ๆ ดีอกดีใจได้ทั้งนั้น
“อืม!” แม้จะไม่ได้เรียกว่าพ่อ แต่จูซานเห็นซานเป่าและซื่อเป่าเติบโตมาอย่างสมบูรณ์แข็งแรงดี ในใจก็มีความสุขมากแล้ว
เด็กทั้งสองเกิดห่างกันไม่กี่วัน ตอนที่ซื่อเป่าคลอดใหม่ ๆ ยังตัวเล็กกว่าซานเป่าอย่างเห็นได้ชัด บัดนี้ดูแล้วกลับไม่ได้ต่างกันถึงเพียงนั้น แสดงให้เห็นว่าหลี่ซื่อใส่ใจเพียงใด เลี้ยงเด็กสองคนนี้มาอย่างดียิ่ง
เขาอุ้มเด็กน้อยทั้งสองพลางนึกซาบซึ้งในใจ ไม่อาจตัดใจปล่อยมือได้เลย
หลิ่วซื่อเดินเข้ามาถามอย่างเกรงอกเกรงใจ “เจ้าสาม ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเป็นอย่างไรบ้าง?”
“พี่สะใภ้ใหญ่ สูงขึ้นอีกแล้วขอรับ” จูซานแสดงท่าทีประกอบ “
