ดั่ง ‘แก้วตาดวงใจ’ ไม่ว่าอะไรก็ทำแทนลูกชายไปเสียทุกอย่าง
เช่นนี้ก็ดีเลยน่ะสิ อะไร ๆ เจ้าก็จัดการให้ลูกชายไปเสียหมด แล้วพวกเขาจะ ‘เติบใหญ่’ ได้อย่างไร?
ตอนยังเล็กก็ทำอาหาร ทำความสะอาดให้พวกเขา ป้อนข้าว ใส่เสื้อผ้า ทำให้พวกเขาไปเสียทุกอย่าง พวกเขาเพียงต้องใช้ชีวิตไปตามขั้นตอนของพวกนางก็พอแล้ว กระทั่งเรื่องทำนายังมีจูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อคอยชี้นำ
แต่พวกนางคล้ายจะลืมไปว่า สักวันหนึ่งจูซานจ้วงและจูซื่อหู่ก็ต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่ พวกเขาจำเป็นต้องพึ่งพาตัวเองให้ได้
ระหว่างขั้นตอนของการเติบโตกลับรวบอำนาจรับผิดชอบทั้งหมดเอาไว้ ไม่ได้มอบพื้นที่สำหรับการเติบโตให้จูซานจ้วงและจูซื่อหู่อย่างเหมาะสม พวกเขาย่อมประสบปัญหามากมายเป็นธรรมดา
ยามนี้เย่อวี๋หรานนึกปีติยินดียิ่งนัก โชคดีที่เจ้าของร่างเดิม ‘ให้ความสำคัญกับลูกสาวมากกว่าลูกชาย’ ปล่อยให้ลูกชายหลายคนของตนเองเติบโตมาอย่างตามมีตามเกิด ล้มลุกคลุกคลาน ให้พวกเขาได้คลำทางเติบใหญ่มาด้วยตนเอง ทำให้ได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มาไม่น้อย
หากเลี้ยงทุกคนมาแบบเดียวกับจูปาเม่ย ถูกเจ้าของร่างเดิมประคบประหงมจนไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง นางคงต้องหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือดแล้ว
จูปาเม่ยอายุยังน้อย ยังมีเวลาให้อบรมบ่มเพาะ แต่ลูกชายสกุลจูส่วนใหญ่แต่งงานมีภรรยาแล้ว บางคนยังเป็นพ่อคนแล้วด้วยซ้ำ นางจะไปขัดเกลาอย่างไร?
เวลาครึ่งเดือนผ่านไปแล้ว จูซานจึงกลับมาจากตำบลเหมือนเคย
เมื่อเขากล
