อกเล่าให้ทุกคนฟัง
หลังจากจูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นทราบเรื่องก็ไม่ชักช้ารีรอ สนับสนุนให้ลูกชายตนเองไปมาหาสู่กับญาติลูกพี่ลูกน้องอย่างกระตือรือร้น ลูกชายของพี่สะใภ้แต่ละคนดูไปแล้วมีอนาคตทั้งนั้น ไปคลุกคลีกับพวกเขาไม่จำเป็นต้องเรียนรู้มาได้ทั้งหมด เพียงได้เรียนรู้มาสักอย่างสองอย่างก็พอให้ใช้งานได้แล้ว
จูซานจ้วงและจูซื่อหู่ “…”
เหตุใดจึงรู้สึกเหมือนพวกเขาถูกมารดาตนเอง ‘ขายทิ้ง’ เลยเล่า?
พวกเขาสองคนย่อมไม่ทราบว่าเรื่องหลิวไป๋ฮวาทำให้จูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นเสียขวัญเพียงใด
หลังจากเกิดเรื่อง พวกนางยังตั้งใจนำของกำนัลมาขอคำชี้แนะจากเย่อวี๋หรานถึงเรือนโดยเฉพาะ
เย่อวี๋หรานรับรองพวกนาง แล้วหลีกเลี่ยงเหล่าลูกสะใภ้ไปสนทนากับพวกนางตามลำพัง นางไม่ได้กล่าวถึงเรื่องอื่น แต่กล่าวตามความเป็นจริง บอกพวกนางว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าได้ตั้งป้อมเป็นอริกับลูกชายตนเองเป็นอันขาด
ต่อให้ขัดแย้งกันก็ต้องว่ากันด้วยเหตุผล ถ้าพูดกันไม่รู้เรื่องจริง ๆ ค่อยขอกำลังหนุน
เมื่อลูกสะใภ้แต่งเข้าเรือนมาแล้วต้องตั้งกฎระเบียบ อธิบายกฎระเบียบให้ชัดเจน ตราบใดที่ไม่ละเมิดกฎระเบียบและหลักการที่ตั้งไว้ เรื่องระหว่างลูกชายและลูกสะใภ้ก็ให้หลับตาข้างหนึ่งลืมตาข้างหนึ่งเสีย ให้พวกเขาสองคนจัดการกันเอง
เย่อวี๋หรานพบว่าปัญหาของครอบครัวจูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อนั้น ประเด็นสำคัญไม่ได้อยู่ที่ลูกชายสองคน แต่เป็นมารดาทั้งสองที่มองลูกชายเป็น
