หา “นังคนชั้นต่ำผู้นั้น…”
ไม่รอให้นางพูดจบ จูซานเสิ่นก็รีบปิดปากนาง “โธ่เอ๊ย เจ้าจะทำอะไร? พี่สะใภ้กำลังจัดการให้อยู่ เจ้าอย่าเข้าไปยุ่งได้ไหม?”
“แต่นั่นคือลูกชายข้า…”
“ถึงจะเป็นลูกชายเจ้า แต่เจ้าก็ต้องสามารถจัดการได้ดีด้วยสิ เจ้าหรือพี่สะใภ้ที่มีความสามารถเช่นนี้?”
จูซื่อเสิ่นอ้าปากพะงาบ ๆ แต่กลับไม่ได้พูดอะไรออกมา ต้องเป็นพี่สะใภ้อยู่แล้วสิ ไม่อย่างนั้นจะเรียกพี่สะใภ้ไปดูตัวด้วยทำไม? ก็เพราะเห็นว่าพี่สะใภ้เก่งกาจไม่ใช่หรือ?
“ถูกแล้วใช่ไหม? พวกเราคอยดูอยู่ทางนี้ รอจนพี่สะใภ้เรียกหาพวกเราค่อยออกไป”
จูซื่อเสิ่นเข้าใจเหตุผล ทว่าในใจยากที่จะยอมรับ เจ้าดูตัวสำเร็จแล้ว ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลอีกแล้วนี่ ข้าเสียอีกที่มีเรื่องยุ่งยากอยู่เป็นกระบุง
……
“แค่กแค่ก!” เย่อวี๋หรานให้เวลาชายหนุ่มหญิงสาวได้พลอดรักกันครู่หนึ่งก่อน แล้วค่อยกระแอมเสียงเบาเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว
จูซื่อหู่ได้สติคืนมา รีบดันหลิวไป๋ฮวาออกจากอ้อมอก และกล่าวอย่างขัดเขินว่า “ท่านป้า…”
“ท่านป้า…” หลิวไป๋ฮวาก็เอ่ยออกมาอย่างขัดเขินเช่นกัน
“นี่ ไป๋ฮวา เจ้าเรียกข้าว่าท่านป้าเช่นนี้ออกจะเร็วไปหน่อยหรือไม่?” เย่อวี๋หรานกล่าว
หลิวไป๋ฮวาหน้าเผือดสี มองไปทางจูซื่อหู่อย่างขลาด ๆ ต้องการให้เขาช่วยพูดให้นาง
“ซื่อหู่” เย่อวี๋หรานมีสายตาเฉียบแหลม มองออกว่าเจ้าเด็กคนนี้คิดอะไรอยู่ นางหันไปพูดกับจูซื่อหู่ว่า “ป้าถามเจ้าหน่อย เจ้าอยากสะสางเรื่
