บทที่ 393 ท่านแม่ลำเอียง
จูเอ้อร์ “เจ้าก็หาเงินส่วนตัวเหมือนกันนี่?”
“จะเหมือนกันได้อย่างไร?!” หลิวซื่อขู่ฟ่อ “ข้าเก็บเงินเพื่อใครกัน หากไม่ใช่เพื่อเจ้าและเพื่อลูกในอนาคตของเรา? แต่เงินที่ท่านแม่หามาได้ สุดท้ายจะไปตกอยู่ในมือใคร?”
จูเอ้อร์มองนางแล้วถามย้ำด้วยความสงสัย “ตกอยู่ในมือใคร?”
“เจ้านี่โง่จริง” หลิวซื่อจิ้มหน้าผากเขาแล้วกล่าวว่า “นอกจากจูปาเม่ยแล้ว ยังจะไปอยู่ในมือผู้ใดได้อีก? ท่านแม่มีใจลำเอียงจนแทบจะไปซุกอยู่ในรักแร้อยู่แล้ว เรื่องดีงามอะไรเคยเวียนมาถึงพวกเราด้วยหรือ?”
“แล้วจะทำอย่างไร? เจ้าไม่กลัวมีดท่านแม่ แล้วจะไปถามหาเหตุผลกับท่านแม่งั้นหรือ?” จูเอ้อร์แสดงออกว่าเลื่อมใสยิ่งนัก
พวกเขาพี่น้องยังไม่มีใครกล้าไม่เชื่อฟังท่านแม่สักคน สะใภ้ที่แต่งเข้าเรือนมากลับกล้าหืออย่างนั้นหรือ?
อ้อ ใช่ว่าจะไม่มีเลยนี่นา
คนที่ไม่เชื่อฟังท่านแม่นั้นมีอยู่ แต่ไปจากเรือนสกุลจูนานมากแล้ว ท่านแม่ไม่เคยจะพูดถึงอีกเลย
ณ ชายแดนอันไกลโพ้น
จูซุ่นเจิ้งที่ศีรษะและใบหน้าคลุกฝุ่นกำลังหมอบอยู่ท่ามกลางดงหญ้า แววตาสดใสเจิดจ้าจับจ้องไปยังภูเขาทุรกันดาร
คนข้างกายผลักเขาแล้วกระซิบว่า “ไม่ต้องดูแล้ว ยังไม่มาตอนนี้หรอก นอนก่อนเถอะ พรุ่งนี้เช้ายังต้องรบอีกนะ”
เขาหาววอด ท่าทางง่วงงุนเต็มที่ คิดแต่จะหลับตานอนท่าเดียว
“เจ้านอนเถอะ ข้าจะเฝ้าต่อสักหน่อย” จูซุ่นเจิ้งไม่แม้แต่จะหันหน้ามา
คนผู้นั้นกล่าวว่า “เจ้าก็จริง
