ม้ไฉเพิ่มไปเล็กน้อย ช่างไม้ไฉก็ทำเก้าอี้เด็กออกมาให้ได้แล้ว
ต้องยอมรับว่า เมื่อซานเป่าและซื่อเป่ามีเก้าอี้กินข้าวส่วนตัวของตนเองแล้ว เวลากินข้าวก็เรียบร้อยกว่าเดิมมากนัก
อุ้มเด็กทั้งสองขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ ผูกสายรัดให้ดี เอาผ้ากันเปื้อนคล้องคอ วางถ้วยไว้ตรงหน้าพวกเขา แล้วปล่อยให้พวกเขากินข้าวกันเอง
เด็กเล็กนั้นจะใช้ช้อนหรือใช้มือกินข้าวก็ไม่เป็นไร ขอเพียงพวกเขากินข้าวด้วยตัวเอง กินอย่างมีความสุขก็พอแล้ว
หลี่ซื่อย่อมไม่กล้าปล่อยเด็กทั้งสองไว้ข้างนอกตามลำพังอยู่แล้ว แต่ให้ผู้ช่วยมือดีอย่างหลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยช่วยดูแล ตนเองเดินเข้าไปรับถ้วยก๋วยเตี๋ยวมาจากในครัว จากนั้นค่อยเปลี่ยนให้น้องสาวเข้าไปรับก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศส่วนของตนเองออกมา
“ท่านแม่ อร่อย!” จูปาเม่ยได้กินเส้นมันเทศที่ราดน้ำแกงแล้วเป็นคนแรก
นางไม่รู้สึกว่าเจ้าสิ่งนี้จะมีรสชาติไม่กลมกล่อมดีตรงไหน ลำพังความลื่น ๆ เกลี้ยง ๆ ของเส้นมันเทศก็มากพอให้นางกินอย่างชอบอกชอบใจแล้ว
ในไม่ช้า หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ และหลินซื่อก็ได้กินเช่นกัน
ซดน้ำแกง กินเส้นมันเทศ รสชาติโอชายิ่ง
“ท่านแม่ เลิศรสเจ้าค่ะ!”
“ใช่แล้ว อร่อยมากเลย!”
“ท่านแม่ เจ้านี่อร่อยกว่าบะหมี่น้ำเสียอีก”
……
เห็นพวกนางกินอย่างเบิกบานใจ เย่อวี๋หรานก็มีความสุขเช่นกัน
“เส้นมันเทศซึมซับรสเครื่องปรุงไม่ไวเท่าเส้นบะหมี่ พวกเจ้าเพิ่งราดน้ำแกง รสชาติยังไม่ได้ซึมเข้าเส้นมันเทศ รอสักพั
