บทที่ 388 เด็กน้อยที่เห็นแก่กิน
คนทั้งกลุ่มได้ยินเช่นนั้นก็ยินดียิ่งนัก
เย่อวี๋หรานเฝ้าอยู่หน้าโม่หิน รอจนโม่แป้งไปได้เกือบครึ่งถุงแล้วค่อยไปเตรียมตัวทำก๋วยเตี๋ยวเส้นมันเทศ[1]
คนอื่น ๆ ยังโม่แป้งอยู่ นางจึงเรียกจูปาเม่ยมาช่วยติดไฟ
เย่อวี๋หรานล้างหม้อใบใหญ่ หาชามใบหนึ่งมาใส่แป้งมันเทศ เติมน้ำลงไป 1.5 เท่าของปริมาณแป้งแล้วเริ่มคลุกเคล้า
เมื่อคลุกเคล้าเข้ากันดีแล้วก็เทลงหม้อ อุ่นด้วยไฟอ่อน
ขั้นตอนนี้ต้องระวังให้ดี อย่าเทลงหม้อมากเกินไป เพียงเทลงเป็นชั้นบาง ๆ ขณะเดียวกันก็ไม่ต้องคน เพียงผ่านไปราวสองนาที แป้งก็จะค่อย ๆ แข็งตัวขึ้นมา
เมื่อแป้งแข็งตัวดีแล้วก็ยกขึ้นจากเตาทันที พักไว้บนเขียงให้เย็นลง จากนั้นก็ทำแผ่นต่อไป
จูปาเม่ยเห็นแล้วก็ประหลาดใจสุดแสน “ท่านแม่ นี่คืออะไรหรือเจ้าคะ? ดูไม่เหมือนแป้งกรอบที่พวกเราเคยกินกันเลยเจ้าค่ะ”
เย่อวี๋หรานยิ้มพลางเอ่ยว่า “นี่ไม่ใช่แป้งกรอบ แต่เป็นเส้น เรียกว่าเส้นมันเทศ กินแบบเดียวกับบะหมี่ แต่ก็เป็นอาหารที่ไม่เหมือนกันเลย”
จูปาเม่ยกล่าวถามอย่างสงสัยว่า “แล้วมันอิ่มท้องเหมือนบะหมี่ไหมเจ้าคะ?”
นางรู้จักบะหมี่ แต่เจ้าสิ่งนี้มันคืออะไรกันแน่?
“ได้สิ มันทำให้อิ่มท้องได้เหมือนบะหมี่นั่นแหละ แต่วิธีทำบะหมี่และเส้นมันเทศไม่ค่อยเหมือนกันก็เท่านั้น” เย่อวี๋หรานสัมผัสดูเล็กน้อย พบว่าเส้นมันเทศแผ่นแรกเย็นลงแล้วก็ฉีกชิ้นเล็ก ๆ ออกมาส่งให้จูปาเม่ยลองชิมดู
จูปาเม่ยโ
