่ชัด แต่คำว่า ‘ลื่น ๆ’ สองคำนี้เกี่ยวข้องกับอาหาร เรียนรู้ได้ไวยิ่งนัก
“อุ๊บ…” หลี่ซื่อหลุดหัวเราะออกมา ชี้ขม่อมเล็ก ๆ ของเด็กน้อยทั้งสองพลางกล่าวว่า “เจ้าเด็กสองคนนี้ สอนพวกเจ้าพูดคำอื่นตั้งนานก็ไม่เห็นว่าจะพูดได้ คำนี้ฟังรอบเดียวกลับพูดได้แล้ว คงไม่ได้เป็นพวกเห็นแก่กินเหมือนพ่อของพวกเจ้าหรอกนะ?”
ซานเป่าและซื่อเป่ามีสีหน้าไร้เดียงสา “แม่ ลื่น ๆ…กิน”
“อยากกินก็ไปหาย่าของพวกเจ้าโน่น ที่ข้าไม่มีหรอกนะ” เนื่องจากอยู่ในเรือนตนเอง หลี่ซื่อจึงไม่กังวลแม้แต่น้อย ปล่อยให้พวกเขาเดินไปเดินมาได้ตามใจ
อย่าเห็นว่าซานเป่าและซื่อเป่ายังเล็ก ยังเดินได้ไม่คล่อง แต่พวกเขาฉลาดทีเดียว อ้อ หาท่านย่าหรือ!
ทั้งคู่บ่ายหน้าไปทางห้องครัวทันที
“ย่า ลื่น ๆ…”
“ลื่น ๆ…”
จูปาเม่ยกลับไปห้องครัวพร้อมกับพวกเขา
“ลื่น ๆ อะไรกัน?” แม้เย่อวี๋หรานจะพอเดาออกว่าเด็กสองคนนี้หมายถึงอะไร แต่ก็ยังแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ ทำงานไปพลางหยอกล้อพวกเขาไปด้วย
จูปาเม่ยตรวจสอบไฟในเตาแล้วยิ้มออกมา “รู้ด้วยหรือว่าอะไรเรียกว่าลื่น ๆ? ฮ่า ๆๆๆ…นั่นไม่ใช่ลื่น ๆ นั่นคือเส้นมันเทศ พวกเจ้าต้องบอกว่าเส้นมันเทศ ไม่อย่างนั้นท่านย่าก็จะไม่ให้กินนะ”
ปกติเด็กสองคนนี้ค่อนข้างเกียจคร้าน ไม่ยอมหัดพูด
ด้วยเหตุนี้ การใช้ของกินมาล่อให้พวกเขาหัดพูดจึงแทบกลายเป็นกิจวัตรไปเสียแล้ว
ซานเป่าและซื่อเป่าน้อยใจ ร่ำร้องว่า “อา…แย่…”
“ลื่น ๆ กิน”
“ย่า ลื่น ๆ”
……
ครั้นต่อ
