ากแห้งหรือถุงกระสอบให้คนอื่น ๆ
สาวน้อยชาวไร่ชาวนา หากสามารถช่วยงานด้วยก็จะช่วย ไม่เคยปล่อยให้ตนเองต้องอยู่ว่าง
“พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง พี่สะใภ้สี่ พี่สะใภ้ห้า ท่านแม่ทำของอร่อยเจ้าค่ะ…” จูปาเม่ยยิ้มสดใส “ฮิฮิ ข้าได้ชิมแล้ว อร่อยมากเลย”
“จริงหรือ?! ของที่ท่านแม่ทำต้องอร่อยอยู่แล้ว ปาเม่ย เอามาให้ข้าชิมหน่อยเร็วเข้า” หลี่ซื่อได้ยินเช่นนั้นก็รีบเดินเข้ามาหา
มือนางเพิ่งหยิบมันเทศตากแห้งมาและยังสะอาดอยู่ จึงยื่นมือไปหยิบของกินจากในถ้วยที่จูปาเม่ยถือมาแล้วส่งเข้าปากทั้งอย่างนั้น
“พี่สะใภ้สี่ ให้กินคนละชิ้น ท่านหยิบไปแล้วจะหยิบอีกไม่ได้นะเจ้าคะ ส่วนที่เหลือต้องรอมื้อเที่ยงถึงจะกินได้” จูปาเม่ยกล่าว “ท่านแม่บอกว่าถ้านางทำได้เร็วหน่อยก็จะทันให้ทุกคนได้กินตอนมื้อเที่ยง”
“ซู้ด…ลื่นมาก?!” หลี่ซื่อฉงนใจอยู่ครามครัน เร่งให้คนอื่น ๆ รีบลองชิม บอกว่าของสิ่งนี้พวกนางไม่เคยกินมาก่อน ลื่นดียิ่งนัก
หลิ่วซื่อ หลิวซื่อ หลินซื่อ หลินซานเม่ย หลินซื่อเม่ย แม้แต่ซานเป่าและซื่อเป่าก็ได้มาคนละชิ้น
ทุกคนล้วนอุทานด้วยความประหลาดใจ “อะไรกัน?! ทำไมลื่นขนาดนี้?!”
จูปาเม่ยโอ้อวดทันที “ท่านแม่บอกว่าเจ้านี่คือเส้น เพราะทำมาจากแป้งมันเทศจึงเรียกว่าเส้นมันเทศ ฮิ ๆๆๆ…อร่อยมากเลยใช่ไหมเจ้าคะ”
ผู้ใหญ่ยังดีอยู่ แม้จะอยากกินแต่ก็รู้จักยับยั้งชั่งใจ แต่ซานเป่าและซื่อเป่าทำไม่ได้ เอาแต่ร่ำร้องอยากกิน “ลื่น ๆ”
พวกเขายังพูดไม
