ซื่อสังเกตสีหน้าของแม่สามีอย่างระมัดระวัง ก่อนจะกล่าวว่า “ท่านแม่ เมล็ดพันธุ์พวกนี้ เมล็ดละสองเหรียญจริงหรือเจ้าคะ?”
“พริกที่ข้าซื้อมากระจาดละสองเหรียญแล้วหอบกลับมาตอนนั้น พวกเจ้าลืมไปแล้วหรือ?” เย่อวี๋หรานหันกลับมามองนางแล้วเอ่ยว่า “เก็บเอาไว้สำหรับปลูก ทดลองปลูกตั้งแต่ปีที่แล้วจนถึงปีนี้ไปหลายครั้ง เมล็ดพันธุ์ร้อยกว่าเมล็ด สุดท้ายปลูกรอดมาได้แค่สิบกว่าต้น ระหว่างนั้นพวกเราลงแรงไปตั้งเท่าไหร่? นางกลับดีนัก บอกว่าจะเด็ดก็เด็ด เห็นข้าเป็นอะไร?”
หลี่ซื่อหดคอ
จริงด้วย แม่สามีเริ่มปลูกพริกตั้งแต่ปีที่แล้ว
ตอนนั้นจะเก็บพริกเอาไว้ขยายพันธุ์ยังบอกให้พวกนางช่วยกันดูแล กลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน
ปีนี้พอเข้าฤดูใบไม้ผลิก็เริ่มเพาะกล้า อย่างอื่นไม่ค่อยมีปัญหาอะไร โดยพื้นฐานแล้วเมื่อเพาะชำก็แตกหน่อทันที เอาลงดินก็เจริญเติบโตได้ดี และที่น่าประหลาดก็คือต้นพริกพวกนี้ราวกับจงใจทรมานคนก็ไม่ปาน ชุดแรกที่ปลูกไม่รอดแม้แต่ต้นเดียว
ชุดที่สองค่อยมีรอดมาประปรายสองสามต้น แต่กล้าน้อยยังไม่ทันได้โตดีก็ตายไปโดยไร้สาเหตุ
จากนั้นก็ครั้งที่สาม ครั้งที่สี่…
จนถึงชุดสุดท้ายสิบกว่าต้นนั้น แม่สามีกัดฟันเอ่ยว่า “จะสำเร็จหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับครั้งนี้แล้ว”
พวกนางไม่รู้ว่าเจ้าสิ่งนี้หายากเพียงใด แต่ความใส่ใจของแม่สามีก็ทำให้พวกนางระวังเป็นพิเศษระหว่างรดน้ำต้นพริกเหล่านี้
“นี่ยังเป็นการให้บทเรียนแก่นางด้วย เมื่อก่อนดุนางไป
