บทที่ 382 ชดใช้ค่าเสียหาย
ในขณะที่ปล่อยเสียงร้องโฮออกมา ใต้ร่างของนางก็มีของเหลวบางอย่างไหลนอง
ทว่ายามนั้นไม่มีผู้ใดหัวเราะเยาะนาง พวกเขามองสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า และเพียงรู้สึกว่าน่ากลัวเป็นที่สุดแล้ว
คนคนหนึ่งกำลังจะตายอยู่ต่อหน้าต่อตาพวกเขา แต่พวกเขากลับไม่สามารถทำอะไรได้เลย
เย่อวี๋หรานใช้สันมีดตบหน้าหญิงปากสว่างเบา ๆ “เมื่อครู่นี้เจ้ายังอยากตายให้ได้อยู่เลยไม่ใช่หรือ คิดจะใช้ความตายมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง เป็นอะไรไปเล่า ข้าก็แค่อยากสงเคราะห์เจ้าอีกแรง เหตุใดเจ้าต้องตื่นตูมขนาดนี้ด้วย? ข้าจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ตกลงแล้วเจ้าอยากตายหรืออยากมีชีวิตต่อไปกันแน่?”
“อยาก ข้าอยากมีชีวิต…” ด้ามมีดเย็นเฉียบทำให้หญิงปากสว่างตกใจจนแทบพูดไม่ออก
“น่าเสียดาย” เย่อวี๋หรานมีสีหน้าเสียอกเสียดาย “ข้ายังนึกว่า ในที่สุดข้าก็มีโอกาสทดสอบว่ามีดข้าเร็วพอหรือไม่แล้วเสียอีก”
หญิงปากสว่างมองอีกฝ่ายด้วยท่าทางน่าสงสาร น้ำมูกน้ำตานอง ส่ายศีรษะอย่างไม่คิดชีวิต
ประกอบกับกลิ่นปัสสาวะบนร่าง กล่าวได้ว่ามีสภาพน่าสังเวชได้เพียงใดก็ชวนสังเวชได้เพียงนั้น คนรอบข้างชมดูจนจิตใจสั่นสะท้าน ถึงขั้นปัสสาวะราดแล้ว จูต้าเหนียง ท่านก็อย่าขู่คนอีกเลย!
“ไม่อยากตายงั้นหรือ ได้ เจ้าขโมยพริกของบ้านข้าไปใช่ไหม?” ยามนั้นเย่อวี๋หรานเรียกว่าได้เปรียบโดยสมบูรณ์ แต่เมื่อเทียบกับสภาพชวนสังเวชใจของใครบางคน นางย่อมเสียดายพริ
