วไป๋ฮวาก็เปลี่ยนเป็นกระชั้นขึ้นมา
ทำได้หรือ นางทำแบบนั้นได้ใช่หรือไม่?
ทำแบบนั้นไม่ค่อยดีหรือเปล่า?
แต่แม่ของนางบอกว่า…
ในเมื่อเป็นความคิดของมารดา มารดาของนางจะต้องไม่คิดร้ายต่อนางแน่นอน
จูซื่อหู่คิดอยู่เป็นนานก็คิดไม่ออกว่านั่นคือใคร เขาคิดว่าตนเองคงเคยเห็นอีกฝ่ายที่ไหนมาก่อน แต่จำไม่ได้แล้ว
หลิวไป๋ฮวาตั้งหน้าตั้งตาวิ่ง ทันใดนั้นกลับพบว่าตรงหน้ามีผู้ชายตัวโตคนหนึ่งก็พลันตกใจ “อ๊ะ!”
“ขอโทษ ข้าทำให้เจ้าตกใจใช่ไหม?” จูซื่อหู่รีบหลบไปข้างทาง “ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เจ้าตกใจ เจ้ารีบร้อนขนาดนี้คงจะไปหมู่บ้านสกุลจูกระมัง? ไปทางนั้นเรื่อย ๆ ก็ถึงแล้ว”
เขายังช่วยชี้ทางให้อย่างมีน้ำใจ
เมื่อหลิวไป๋ฮวาเห็นว่าผู้ชายคนนี้ตัวสูงใหญ่ก็หน้าแดง “ข้า…ข้าไปหาคนที่หมู่บ้านสกุลจู”
“อ้อ เจ้ามาเยี่ยมญาติกระมัง? เมื่อก่อนข้าไม่เคยเห็นเจ้าที่หมู่บ้านสกุลจูมาก่อนเลย เจ้ามาจากไหนหรือ?”
หลิวไป๋ฮวาอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ไม่ได้ตอบ “จู…จูซื่อหู่ เจ้ารู้จักไหม?”
จูซื่อหู่ได้ยินชื่อตัวเองก็ค่อนข้างประหลาดใจ “เจ้ามาหาข้า?! แล้วเจ้าเป็นใคร?”
“เจ้าคือจูซื่อหู่?!” หลิวไป๋ฮวาตื่นตะลึง นางเบิกตาโตมองซ้ำให้ดีอีกครั้ง กลัวว่านั่นจะเป็นเพียงภาพหลอนของตัวเอง
ช่วยไม่ได้ เมื่อเย็นวานมารดาของนางเพิ่งจะออกความคิดให้ นางยังไม่ได้คิดเลยว่าประเดี๋ยวจะไปหาคนที่หมู่บ้านสกุลจูอย่างไร ปรากฏว่ายังไม่ได้เข้าไปในหมู่บ้านสกุลจูก็เจอจูซื่อหู่ตัวเป็น
