ๆ บนทางสายน้อยนอกหมู่บ้านเสียแล้ว?!
เมื่อครู่ที่พบคนตัวสูงผู้นี้ยังอดจะมองซ้ำอีกหลายคราไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าคนผู้นี้กลับเป็นคนที่มาดูตัวกับนางเมื่อวานนี้เอง
สวรรค์ทรงโปรด สวรรค์จะเมตตานางเกินไปแล้วถึงได้ส่งคนที่น่ามองปานนี้มาให้นาง
“ใช่แล้ว ข้าก็คือจูซื่อหู่ ข้าเคยพบเจ้ามาก่อนใช่ไหม? รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาเจ้ามาก แต่กลับคิดไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน” จูซื่อหู่เกาศีรษะ เริ่มนึกทบทวนเครือญาติของตนเอง
ว่ากันตามตรงแล้ว ไม่ว่าญาติทางฝ่ายมารดาของเขาหรือญาติทางฝั่งลุงสาม (จูเหล่าซาน) เขาล้วนเคยพบมาหมดแล้ว
แต่ญาติของเขามีมากเกินไป บางคนก็ไม่ได้ใกล้ชิดกันนักจึงนึกไม่ออก
“ข้า…ข้ามีชื่อเล่นว่าฮวาฮวา…” หลิวไป๋ฮวาแอบมองเขาอยู่หลายที พอถูกเขาจับได้ก็ยิ่งหน้าแดงกว่าเดิม
“ฮวาฮวา? ฮ่า ๆๆ…ชื่อนี้ของเจ้าดีมากเลยนี่” จูซื่อหู่ทึ่มก็จริง แต่เด็กสาวตรงหน้ามองตนเองแล้วหน้าแดง จะยังดูไม่ออกอีกได้อย่างไร
เห็นได้ชัดว่าคนเขาชอบตนเองตั้งแต่แรกเห็น
ชั่วพริบตานั้นพลันรู้สึกเหมือนโชคของตนมาถึง ดอกท้อบานสะพรั่งอย่างไรอย่างนั้น
ครั้นอารมณ์ดีแล้ว จูซื่อหู่ก็เปลี่ยนเป็นพูดง่ายขึ้นมาทันตา ชมเปาะว่านามนี้ไพเราะ และมีเพียงนามที่ไพเราะเช่นนี้จึงจะคู่ควรกับนาง
แทบไม่ต่างอะไรจากการชมว่า เจ้างามมาก!
หลิวไป๋ฮวาปรีดาราวกับมีบุปผาบานสะพรั่งอยู่กลางใจ แทบอยากบอกอีกฝ่ายไปตรง ๆ เสียเดี๋ยวนั้นว่า “ใช่ เป็นข้าเอง เมื่อวานคนที่ต้องดู
