บทที่ 355 จุนเจือบ้านเดิม
เย่อวี๋หราน “…”
หลิวซื่อมีเงินในมือ แล้วจะแสดงความกตัญญูต่อมารดาของตน เย่อวี๋หรานไม่ประหลาดใจสักนิด
แต่เมื่อคำกล่าวนี้ออกมาจากปากของหลิวเอ้อร์เสิ่นกลับให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป ทำให้นางอดสงสัยไม่ได้ว่า ครอบครัวพวกนางคงไม่ได้ให้ลูกสาวตบแต่งเข้าสกุลจูมาเพื่อการนี้หรอกนะ?
ในฐานะคนที่มาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เย่อวี๋หรานคิดว่าคนเป็นลูกสาวอยากแสดงความกตัญญูต่อมารดาของตนเองก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไร
แต่ถ้าบ้านเดิมทราบเรื่องแล้วมาเข้าหาเพราะหวังเรื่องเช่นนี้ก็เป็นปัญหาเสียแล้ว ถ้าอีกฝ่ายต้องการให้ลูกสาวตนเองออกเรือนมาเพื่อจะได้สะดวกต่อการจุนเจือบ้านเดิมเล่า?
แสดงความกตัญญู กับการอุดหนุนจุนเจือเป็นคนละเรื่องกัน
“งั้นหรือ?” รอยยิ้มบนใบหน้าเย่อวี๋หรานสลายไปสิ้น นางกล่าวว่า “ทำไมข้าไม่เห็นรู้เลย? เห็นทีข้าคงต้องกลับไปถามสักหน่อยแล้ว สะใภ้รองทำแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน เอาสิ่งของในเรือนมาแสดงความกตัญญูบ้านเดิมตัวเองก็ช่างเถอะ แต่กลับกล้าเอาเงินมาจุนเจือบ้านเดิม เห็นข้าเป็นคนตายหรือไร? สามวันไม่ตีคงปีนขึ้นไปรื้อกระเบื้องหลังคา[1] ชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้ว”
ครั้นเห็นอีกฝ่ายมีโทสะ หลิวเอ้อร์เสิ่นก็ทราบว่าตนเองพูดจาผิดไปเสียแล้ว จึงรีบร้อนกล่าวว่า
“อาจไม่ใช่เรื่องจริงก็ได้ เมียเต๋อเซิงผู้นี้รักหน้าตายิ่งแล้ว บางครั้งก็ชอบปั้นน้ำเป็นตัว เป็นไปได้ว่านางจงใจโกหกคนอื่นเพื่อให้ตัวเองมีหน้า
